Isa ang kamatayan sa common ground nating mga tao. Setyembre 04, 2009, isa sa mga 150,000 na namatay nung araw na iyon ay ang aking kapatid. Walang anumang sakit na kaniyang ikinaratay para maging dahilan ng kaniyang pagpanaw. O kaya nama’y aksidente na posibleng umutas ng kaniyang hininga. Walang pasabi. Walang paalam. Walang paghahanda.

Sa loob ng dalawampu’t tatlong taon ay nalampasan niya ang 1, 255, 800, 000 kalawit ni kamatayan. Pero hindi ang itinakdang 1, 255, 800, 001. Kung babalangkasin ang buhay natin bilang tao, araw-araw ay nakikipagbuno tayo sa kamatayan. Nakikipagbuno para makipagbuno ulit kinabukasan, hanggang sa mga susunod pa bago tuluyang katukin ni kamatayan. Paulit-ulit bawat araw. Pabalik-balik. Nagkakatalo lamang kung para kanino at saan tayo nabubuhay.

Sa araw na ito ay ikalawang taon ng kaniyang kamatayan. Ang tanging ipinagkaiba ay wala na siya pero patuloy pa rin kaming nakikipagbuno sa sayaw ng kamatayan.

Sabi nila, “when you’re in bed, you’re dead” at biyaya na lamang ng Dakilang Lumikha na muling maidilat ang mga mata kinabukasan. Para saan? Para sa susunod na araw pero parehong pakikipagbuno – kamatayan.

Ito siguro ang dahilan kung bakit nasabi ni Apostol Pablo, “…die daily.” 

…figuratively and literally.

Ang pinakamahalagang common ground nating mga tao – kapanganakan.

***

Para sa patimpalak ni Pareng Lio Loco. At para sa marami pang makabuluhang kapanganakan: Same Shit, Different Day!

II

III

IV

***

Suporta para sa pakontes ni Iya.

Maraming nangyari sa akin sa Riyadh maging dito sa mga naiwanan ko dito sa loob ng higit dalawang taon. Nais kong magpasalamat sa lahat ng mga nanalangin sa aking pag-uwi. Maraming, maraming salamat po at sa ating Diyos na siyang gumabay mula sa Riyadh hanggang dito sa Porac.

God bless you all!

Mga Tambay sa Disyerto

Kumustahan

Salita ng Diyos at Pagtatalaga

Kainan at Swimming

Ang pagtatalaga sa bata o child dedication ay kaiba sa water baptism. Ito ay nag-ugat pa sa panahon ng mag-inang Hannah at Samuel, gayundin sa kapanahunan ng ating Panginoong Hesu Kristo. Ito ay ang pagpapahayag ng mga magulang na ang buhay ng sanggol ay regalo mula sa  Panginoon, pangangako ng pagpapalaki ng maayos sa anak sa lahat ng aspeto, pagpapatibay ng mga saksi na sila ay kabahagi ng pagpapalaki sa bata, at kasamang dumadalangin ang simbahan na sa mga darating na panahon ay lumaking may takot sa Diyos.

Ang pagtatalaga sa regalong buhay sa Diyos ay mahalaga, sa lahat ng oras at pagkakataon.

***

Dalawang buwan na akong naghihintay sa aking pag-uwi, ang totoo nakakainip at nakakalungkot. Maraming mga oportunidad ng nasayang, isa na rito ang makapagturo sa Philippine Science High School – Central Luzon Campus, Clark at makapagsimula ng bagong buhay. Hindi ko man maarok ang mga bagay-bagay at mga sagot sa mga tanong. Maging ang aking mga kaibigan ay naghihintay ng kanilang pag-uwi. Umabot na sa ministry of labor ang kanilang problema. Still, everything is entrusted to our Lord.

***

May be, the Lord is teaching me to see the beauty in waiting patiently, because there is. At ang lahat ng ito, sampu ng aking mga kaibigan at lahat pa ng OFWs na naghihintay ng pag-uwi ay aming itinatalaga sa Diyos.

Filed under: Kwentong Disyerto Tagged: child dedication, Noel, patience, Roland, Vince, waiting ]]> http://themizpah.wordpress.com/2011/06/15/pagtatalaga/feed/ 14 themizpah O O _DSC0026 _DSC0027 _DSC0029 O _DSC0062 _DSC0039 _DSC0068 _DSC0081 http://themizpah.wordpress.com/2011/06/05/birthday-ni-nanay/ http://themizpah.wordpress.com/2011/06/05/birthday-ni-nanay/#comments Sun, 05 Jun 2011 04:48:31 +0000 Pong http://themizpah.wordpress.com/?p=2266 ]]>

Why did Jesus cry “It is finished”?

The gospels record 7 last words or statements that Jesus uttered from the cross. The last one was a commitment of his spirit to his Father just before he died. But preceding that was a loud and triumphant cry, “It is finished.”

What was finished?

Jesus lived a sinless life, resisting and overcoming all of the enemy’s temptations, and presented a perfect, spotless sacrifice on the cross to pay for mankind’s sins. By atoning for our sins, Jesus brought us back into right standing with the Father as though we had never sinned. It was for this purpose that Jesus came and lived a sinless life in perfect obedience to his Father’s will. It was in exultant triumph that he declared the conflict won.

The enemy had lost.

The work of redemption was complete. (The tense of the original language means that this act of completion was done once and for all time and its results would abide continuously.)

The work was finished.

The victory was obtained.

And we are the beneficiary of that victory.

R.S.P.

—

John 19:30

—

Let the redeemed of the Lord say so.

May the redeeming blood of our Lord Jesus Christ shines in victory in us!

Every year thousands of people will walk towards Manaoag, Pangasinan for the annual pilgrimage. These people will walk very early in the morning and walk many miles under the blistering summer heat just to reach their destination. They walk in groups that would somehow ease their weariness.

Every year we would see them walk and just pass by. But last year we’ve had enough of watching them pass by, we did something different. PASA LOVE was still in the early stages at that time and we simply grab any opportunity that would allow us to serve. It was Jonathan, one of the pastors in the church who suggested that we serve coffee and cold drinks.

We’re doing it again this year only this time bigger. We’re going to cook 4 large pots of arrozcaldo that could serve 800 people. There would still be the brewed coffee. The cold water will always be there since these pilgrims would need to refill their water containers. We’re going to set up some tables and chairs should they want to sit and rest for a moment. And we would open our rest rooms for them.

Our ad for this PASA LOVE. 

Matthew 5:46-47, “If you love those who love you, what reward will you get? Are not even the tax collectors doing that? And if you greet only your own people, what are you doing more than others? Do not even pagans do that?”

If we love the same people how can that be love? When faced with people who are different from us whether in terms of faith or politics, we’ll choose to love. After all, Jesus loved unconditionally. PASA LOVE.

Loving withOUT BIAS or BOUNDARIES.

———

If you want to be part of this event, you can help by sharing your resources. It will be used to purchase ingredients and materials to feed weary pilgrim.

You can also be part of the volunteers who would serve this pilgrims.

 For your support and donations, just email us or comment on this and we’ll give you the information you need to give your support.

Contact Person: Israel – easy_rael@yahoo.com

Why were the wise men “late” in arriving to celebrate Jesus birth?

The wise men were students of the stars who had observed a heavenly phenomenon (a star in the East) which they interpreted as a sign of the birth of the King of the Jews. So they traveled from their home in Persia to Jerusalem in search of the babe, sleeping by day and traveling by night, the better to follow the bright star that led them.

Their query “Where is He who has been born King of the Jews?” so unsettled King Herod that he vowed to eliminate this pretender to the throne. He inquired of the chief priests and scribes where Christ was to be born and they quoted the prophecy that identified Bethlehem. Next he had to determine how old the child was, and to do this he asked the wise men how long it had been since they had first seen the star.

Finally he had to find out where this babe was, so Herod persuaded the wise men to bring him a report so that he too could “worship” the new king. The star that had guided them into Jerusalem but disappeared from the night sky now reappeared to lead the wise men and stood over where the young child was. Notice that Jesus was no longer a babe but a child, and neither was he any longer in a manger. The bible narrative says that the wise men came into the house where the child and his mother were. Jesus’ parents had moved into a house from the animal stall where Jesus had been born.

This new address was what Herod eagerly desired from the wise men’s reports he had prevailed upon them to give him. But God warned the wise men in a dream not to return to Herod and so they returned to their country another way.

Traveling from a far-off country took over a year and so the wise men in our timeline appear to be late as our understanding goes. They don’t seem to historically and accurately belong in a crèche or nativity tableau. But no one is really ever late to come to Jesus. So the wise men rejoiced greatly to have been able to see the child Jesus and they went home rejoicing. Their interpretation of the stars, very likely a divine gift with some insight from a prophet named Balaam, had led them on a joyous journey to worship.

R.S.P.

—

Numbers 24:17; Micah 5:2; and Matthew 2:1-12.

—

Blessed weekend to all!



Ang Huling Kapat sa Ilang ay sariling koleksyon ng mga tula/istorya sa nalalabing tatlong buwan sa disyerto.

Ang Huling Kapat sa Ilang ay sariling koleksyon ng mga tula/istorya sa nalalabing tatlong buwan sa disyerto.

Touching heaven changes the earth because of its Perfect feature. All in there is ZERO: pain, hardship, illness, violence and the likes. Instead, there is FULLNESS: peace, love, joy and comfort. Bringing heaven directly to earth is the mission of Jesus which was later on entrusted to His apostles and eventually fruiting out disciples and disciple-making bodies through the power of the Holy Spirit. It wasn’t simple for them because following our Lord is not a popular decision in fact it’s the most debated.

Do you still remember Blessing the Children of Garbage Collectors? It was successful because you let them experienced what heaven is all about.

Do you also remember The Outpouring of Blessings? The blessings were overwhelming because you made it possible. Yes, you! Readers and bloggers who made way and created great impact to their lives.

It’s PASALOVE!

This year’s PASALOVE opening salvo will embrace the embattled Women of Haven headed by a young leader, Nikka. Haven for Women is a place where victims of abuse finds home and PASALOVE: REACHING HAVEN will administer by reaching out on March 5, 2011.

Heaven and HAVEN for WOMEN is all about HOME. Together, we can make a difference. Touching Haven, Changing Lives. 

***

If you want to help you can donate hygiene kit (soap, shampoo, toothbrush, toothpaste, towel), slippers, and things for their babies (toys, diapers, clothes).  Sponsorship will only cost P100.00.

For more info write or call:
Nikka – nikkailumin@yahoo.com (+9639076182225)
Ysae – easy_rael@yahoo.com (+9639194522756)

 ***

For we are God’s handiwork, created in Christ Jesus to do good works, which God prepared in advance for us to do. – Ephesians 2:10

Ipinakikilala ko sa inyo ang Jollibee (Al-Batha, Riyadh)!

Matitikman ko na rin ang C3.

Kitakits sa mc…Jollibee. 

Personal:

Salamat po sa mga parating nadaan sa blog ko. Medyo marami po akong inaasikaso. Be blessed po!

At lalo pa akong naging bida =)))

Pamilya Saranggola Blog Awards sa Pangunguna ni Teacher Bernard Umali

Kasama sina Ginoong Goyo, Jason, Joel at Binibining Kat.  

Hindi din nagpahuli sina Sir Arvin at Mam Roanne.

Andun din sina Sir Anton, Teacher Bons at Teacher Zyra.

Maging si Nurse Marvin at mga hurado. 

Maraming salamat sa SBA at kina Sir Arvin, Anton, Bernard at Teacher Zyra sa mga larawan.

At maging dito ay bida din pala ako, may lobo pa =))))

Pero mas bida ako sa mga sumusunod:

Mula kina Pareng Busyok/Eli at Ate Leah

Sina Hoshi at Sir Jag na may Tripod at singer.

Sa napakasweet na si Mam Yannah at G. JKulisap.

Kay Sir Roland na nag-effort sa pagPS ng picgreet.

Mula kina Kat at Jec at Sir Marvs na kilabotz na Nurse.

Salamat sa food Tito Arns at Heartthrob na blogger na nurse, Sir Jerick. 

From Pretty Teacher Len at sa nagbigay ng PONGKERS na si Kuya Vaj.

Waling Nhix ng Pangasinan at Waling Kaye Dee na Fan Sign Queen.

From a Pastor Friend, Israel at Sir Drake na gwaping at mabait.

Mula sa mga Cabalen Lian at Pampanga Capitol – Engineering Department.

Sa aking prayer partner 1 na si Ate Liz at ang poging si Kuya Davin.

Si Ate Anne na mahal ako na Poi ang tawag sa akin at kay Mami Kaye na inarkila pa si Chris Tiu.

Ang aking Waling Lee Mi at Bro Jason.

Mula kay Diwatang Waling Anini at ang Mr. Pogi ng Canada na si Kuya Tops.

Galing kay Astig na si Ate Arny at Ms. Lalaine Cabrera.

Nakisama pa ang aking kapit-disyerto na si Ate Joyo at binigyan niya pa ako ng Bente. Napahabol pa ng cheese cake si Sir JC.

Mula kay Boss Lio ang walang kwentang tagakwenta ng sambablog na madaming sense.

Ako si Pong at nagpapasalamat ng lubos sa lahat ng mga bumati (mga kaibigan, naging estudyante, kasamahan sa trabaho, kapwa guro, kamag-anak, bloggers, kaklase) sa text, fb, fs at blog. Maraming salamat sa pagsama at pagtambay niyo dito ay nakatagpo ako ng isang pamilya.

Sampu ng aking pamilya, maraming maraming salamat at papuri sa Diyos sa buhay na kaniyang ipinagkaloob sa bawat isa.

Be blessed.

Nang iwanan kami ni Jesus ay bumabagyo. Buwan ng Hulyo iyon at kasagsagan ng mga bagyong pumapasok sa Pilipinas. Linggo, araw ng pananambahan. Pagkatapos kong ikabisa ang Periodic Table of Elements bilang paghahanda sa pagsusulit namin kinabukasan para sa Inorganic Chemistry ay tumuloy ako sa silid ni Jesus. Isinara ko ang pintuan para hindi siya magambala sa kanyang pagpapahinga. Siya namang sabay na pagpasok ni Nanay at ni Kuya sa silid para magpaalam dahil paluwas si Kuya sa Maynila. Isang sigaw ang lumukob sa buong bahay mula sa garalgal na tinig ni Nanay. Dali-dali naming isinugod ni Kuya si Jesus sa pinakamalapit na pagamutan. ‘Yon na ang huling tagpo na nakasama namin si  Jesus na may init na dumadaloy sa kanyang katawan. Ang mga sumunod na tagpo ay mga maliliwanag na ilaw, paroo’t-parito na mga kaibigan, kamag-anak at kapit-bahay.

—

Madaming sana ang dumaan din sa buhay ko at ng aking pamilya sa pagkawala ni Jesus.

1. Nagmartsa sana si Jesus kasama ni Nanay noong graduation.
2. Nagsabit sana ng mga medalya si Jesus bilang saksi sa hirap at pagod sa aking pag-aaral.
3. Natalo sana ni Pong si Jesus sa chess kahit minsan lang.
4. Kasama sana si Jesus sa paghahatid sa akin sa dambana para sa aking magiging asawa sa susunod na tatlong taon.

—

My father left us when I was in first year college. Like any other father he was never a perfect father to us. He left us with pains and hardships. He had another three families. We have other siblings. My father played important role on my twenty-six years of existence and beyond. In spite of his imperfections he has loved us the best way a father knows.

I (my family) have no father right now but I/we have a heavenly Father and that defines it all.

—

Isang Mapagpalang Araw Ng Mga Haligi ng Tahanan sa lahat ng mga Tatay, umaako sa papel ng isang Tatay at sa mga magiging Tatay!

—

Try to imagine celebrating the first Christmas without a father whose birth date is Christmas Day.

Nawala man si Jesus ay may isang JESUS namang hindi mawawala magpakailanman sa buhay namin.

—

Ang Tanong:

“Bakit Ako Nagbabasa ng Kung Anu-anong Shit sa Datkom ni Lio?”

Ang Sagot:

Sana naman manalo na ako sa pagkakataong ito. Pero ayos lang kung hindi kasi matagal na palang naghihintay ang C3 ko!

Maligayang Pasko Boss Lio!

Totoo ang kantang Rumaragasang Pagpapala sa buhay ng bawat isa, lalo na sa mga taong nagbabahagi ng kanilang pagpapala sa iba. Napakabuti ng Diyos sapagkat tunay ngang wala siyang katulad at kanyang tinugon ang dalangin ng Servolution Team – Pangasinan para sa kanilang Blessing the Children of Garbage Collectors.

Naalala ko parati ang turo ng aking guro sa misyon na, freely we receive, freely we give. Nakakatuwang isipin na ang mga taong nasa likod ng programang ito ay bukas lagi ang kanilang mga palad sa pagtulong at gumawa ng radical change. Sabi nga ng isang sikat na mangangaral, if we want to attract God, start a radical move.

At ang lubos na nakakamangha ay ang kabutihan ng Diyos sa mga taong nag-abot ng kanilang mga tulong na hindi na nagpapabanggit ng pangalan. Sila ang mga taong naniniwala na kung ano ang alam ng kanang kamay ay hindi na kailangan pang malaman ng kaliwang kamay.

Kapag ang Panginoon ang nagpaulan ng pagpapala paniguradong mauubusan tayo ng paglalagyan dahil ito ay rumaragasa mula  Hilaga, Silangan, Timog at Kanluran.

Isang mapagpalang Pasko po sa bawat isa at maraming salamat sa lahat ng mga tumulong para sa dakilang adhikain ng Diyos na magbahagi ng pagmamahal in and out of season.

***  To GOD be all the Glory ***

Personal:

I would like to thank PEBA, Inc. (Pinoy Expats/OFW Blog Awards) 2010 for making history in honoring the OFW’s workmanship through their blog and photo entries. The representation of OFWs thru PEBA is a great advocacy knowing that we Filipinos, both in and out of the country are world class! Salute to all OFWs, PEBA Team and the Filipino People who shared the vision of a better Philippines! (FB Status)

Salamat Waling Lee Mi at sa lahat ng sumuporta sa Perfect Picture.

Malapit na PO aNG aking kaarawan.

Malugod ko PONG ipinapabatid na gusto ko ding humingi ng pagbati mula sa iyo.

Siyempre PO kasama sa pagbati ang iyoNG larawan.

Kung ikaw po ay isang anonymous blogger, diskarte lang PO aNG kailangan.

Siya nga PO pala bago magkalimutan, ika-lima ng Enero ang araw ng akiNG kapanganakan

Alam ko PONG masyado pang malayo ito, pero alam ko din na malapit na ang bakasyon sa Pilipinas kaya sasamantalahin ko na po ang pagkakataon.

Lubos PO akoNG matutuwa kung iyong mapagbibigyan ang aking munting kahilingan. Kung hindi naman po ay okey lang.

Sa bawat subo mo PO ng masasarap na pagkain NGayong Pasko at Bagong Taon sana sumagi sa isip mo na, “Yung pagbati nga pala para kay PONG.” Sa bawat bukas mo po ng regalo at pagdalo sa mga salu-salo ay maalala ang pagbati para kay PONG. (hahahaha)

0O0

Ipadala niyo lang po sa sulat-tronikong pong_lc@yahoo.com hanggang Enero 3, 2011.

Para sa mas seryoso pang usapan, ang tanging hiling ko lang talaga sa araw-araw ay sumahod ng tama sa buwan. Higit sa lahat, kahilingan at dalangin na matupad sa kaarawan ko ang makauwi bago magtapos ang Abril 2011 (Abril 7 ang end contract ko). Enero 1, 2011 ang araw ng pagsusumite ko ng exit papers. May tatlong buwang palugit ang kumpanya para asikasuhin ang dapat ayusin.

Sa last quarter ko dito, sapat ng regalo niyo sa akin maliban sa nabanggit sa itaas, na isama niyo ang aking kahilingan (maging ang aking mga kasamahan) sa inyong mga panalangin.

Maraming salamat po at ang Diyos ang magpapala sa inyong lahat.

Ang totoo, hindi ko alam kung paano ito maitatawid ng hindi nangungulila sa Paskong Pinoy ngayong taon. Akala ko sapat na ang nakaraang Pasko para makabisa ang ganitong pakiramdam: pangungulila at pananabik sa pamilya. Hindi pala. Hindi pala kayang tumbasan ng teknolohiya o ilang libong riyals ang ganitong pakiramdam.

Let us agree with the meeting place, the place where we used to do our youth activity and Wednesday worship. My memory resurrects the times when you used to lead us in singing “How Great Is Our God” by Chris Tomlin followed by simultaneous prayer of declarations at the Central Pyramid of the said place. I missed those times. I am also very eager to be there, ahead of time if possible, hoping also to meet the rest of the youth by then.

I’ll let mama and kuya know when everything is set so that they can arrange the transportation. By the way, have you met Dada? I believe your house is near his.

Promise. I promise. I’ll try to request for a flight booking at daytime so that I can visit you both. Hopefully, I will not fail this time; to come home and see you.

(Holy Mary Memorial Park, Angeles City 2008)

( Angeles City 2009)

See you at Holy Mary Memorial Park, Angeles City come April 2011 or earlier.

“Pasko-paksiw”

“Pasko-paksiw”

“Pasko-paksiw”

“Pasko-paksiw”

“Pasko-paksiw”

Paulit-ulit na binibigkas ng aking kasambahay habang siya ay nagluluto ng almusal. Pagkatapos manalangin at iba pang ritwal ay dumiretso na ako sa banyo para maligo. Habang tinitimpla ang tubig pampaligo sabay buhos ay napaisip ako na malapit na nga pala ang Pasko at naalala ko ang tongue twister ng aking kasambahay. At siyempre naalala ko din na may pakontes si Ate Salbe.

Matagal kong pinag-isipan ang mga hiling ko sa pakontes at seryoso talaga ako. Dapat ang magiging titulo ng posteng ito ay “Ako Muna” at ang pambungad nitong pangungusap ay “Hayaan niyo munang maging makasarili ako, kahit ngayon lang”. Kaso nagbago ang isip ko sa tongue twister na aking nadinig na animo’y usal na panalangin ng aking kasambahay.

Heto ang mga natatangi kong hiling:

• Makauwi si kasambahay bago mag-Pasko dahil tapos na ang kontrata niya sa Martes (Nobyembre 30) para makasama na niya ang kanyang pamilya at ang iba pang mga kasamahan naming nagtapos noong Oktubre.
• Sumahod sa takdang araw, bago mag-pasko; para sa pamilya.
• Exit Visa ang i-issue at hindi Re-entry Visa.
• Kapayapaan at pagkakaunawaan sa pagitan ng Hilaga at Timog Korea.
• Maitanyag ang kadakilaan ng Panginoon hindi lang ngayong araw ng Pasko.
• Makauwi ako sa buwan na itinakda ng aking kontrata (personal).

Kalabisan mang ituring ang yakapin ang mga bagay na imposibleng mangyari sa ngayon, huwag manlupaypay; kagaya ng isang paru-parong mahimbing sa pagkakatulog, makakalipad din tayo sa itinakdang panahon.

“I don’t care what the world throws at me now. It’s gonna be alright. ’cause I know my God saves the day and I know His word never fails and I know God will make a way for me.” – Hillsong

Para sa mga katulad kong Overseas Filipino Workers.

Para sa Make a Wish List Raffle ni Salbehe.

***

Ang seryoso ko lang. Kasi dahil yan sa Friendster Notifications (kwento ko na lang sa susunod na mga araw). Salamat nga pala sa maagang pamasko ni Jec – Thy Secret Garden para sa aking bagong gravatar at profile picture sa Facebook.

Ang Al Kharj ay tinaguriang Agricultural Zone dahil dito nakalagak ang mga hekta-hektaryang farms (vegetables at fruit farms, dairy at poultry farms). Mapalad ako at may mga nag-aya sa aking magbakasyon sa SADCO/SPC (Saudi Poultry) at natunghayan ko kung paano nakakarating ang mga itlog na aming binibili sa mga groceries at bahkala (tindahan). 

Let the pictures do the talking (mula sa layer-house hanggang packaging). Models: Pong and Engr. Noel.

Iyan po ang dinadaanang proseso ng mga itlog dito bago mailuto. Bow!

Meron din silang liquid egg na tinatawag ito yung ibinebenta sa mga bakeries. Models: Pong, Engr. Noel, Engr. Roland and Vincent.

At ang pinaka-importanteng bahagi ng aking bakasyon ay ang makapag-Bible Study kasama sina Engr. Noel at Vincent. Pero bago naganap ang aming pag-aaral ay kumain muna kami. Yehey!

Ang napag-aralan nga pala namin ay nasa Revelations 2:17. Ito ay tungkol sa pangalan ng bawat isa. Ang pangalan ng isang tao ay sumasalamin sa kanyang karakter. Karakter na kilala ng mga taong nakakasalamuha sa araw-araw. At ang pangalang bigay sa atin ng Diyos ay mahalaga. 

Maraming salamat sa aking mga kaibigan na sina Engr. Noel at Vincent, dalangin ko na sumahod na din kayo. Hanggang sa muling pagkikita.

PS

Salamat din sa pag-aruga niyo sa akin sa dalawang araw na aking pagkakasakit. 

They’ve conquered the hospitals.

They showed God’s love on the streets – church no gates and walls.

They shared it with the children and nearby messed up communities with Project Pearls.

They helped after the Philippine General Elections, Nursing Board Exam (North Zone), Pangasinan’s Bangus Festival; touched the lives of  high school students.

Above all, they championed kids as the next praying and triumphant generation.

This is not their works. It is their way of telling each of us what the LOVE of our LORD is all about. This is not about them. This is all about God’s love; on how you and I can make a difference and touch other’s lives; your suffering neighbor, your unloved parents or siblings, your maltreated friend. Yes, we can lead by example and be a model of goodness and righteousness and shed a light. Yes, we can do all these things by sharing. We can’t change everybody but we can be a vessel of change, a willing and empty vessel.

In full humility, The Pasa Love Christmas Event calls on your kind hearts to be a blessing to these children of garbage collectors.

For more details please contact the following:

• Israel Tarlit: israeltarlit@yahoo.com.ph
• Orville Barba
• Nikka Ilumin
• Jonathan Tamondong
• Sir Mark

Each of us has its own cause. This is an open invitation to those who are willing – to all. Let me leave you their battle cry: Serving God, Serving People, Missional!

To God be all the glory!

Meet the Servolution Team:

“Let us not become weary in doing good, for at the proper time we will reap a harvest if we do not give up.” – Galatians 6:9

Kahapon ay schedule ng division namin ng flu shots. Pangontra siyempre sa flu at maging sa yellow fever. Tinurukan kaming lahat – one at a time. Kinuhanan pala ako ng larawan ni Ma’am Olive and na-murder ako, hindi ni Ms. Nurse from US of A o Ma’am Olive kundi ng picture (Ok, una hindi ako photogenic – in short pangit ako at pangalawa patakas o bawal kasi ang pagkuha ng larawan dito – nagulat nga si Ms. Nurse from US of A bakit kinuhanan ako ng larawan ni Ma’am Olive).

I was shot and murdered.

***

Heto nga pala ang mga sagot sa mga tanong sa post na Random.

• Tanong 1: Ano ang kakaiba/makikita sa Date Tree B? Sagot: May ahas ang Date Tree B.
• Tanong 2: Base sa malabong larawan ano sa tingin mo ang handa nung gabing iyon? Sagot: Sphagetti Noodles na i-sinopas.
• Tanong 3: Kung si Uncle Sam ay may 911 para sa anumang sakuna o aksidente, ano naman ang 163 sa Pilipinas? Sagot: Bantay Bata
• Tanong 4: Ano ang blog award na ibinigay ni Ms. Chin sa akin? Sagot: Versatile Blog Award
• Tanong 5: Ano ang ginamit nina Martin at Arlo bilang pananggalang sa pagsusugat/pagtutuklap ng kanilang mga labi tuwing taglamig sa disyerto? Sagot: Petroleum Jelly

Salamat sa mga nagbigay ng mga sagot:

• Ms. Yannah
• G. JKulisap
• Tito Arnie
• Pareng Lio Loco

Bahala na si Sir Roland sa mga papremyo kasi hindi niya alam na ipinamigay ko ang mga gamit niyang nagpapasikip sa kanyang kwarto. Concern lang naman ako baka kasi di na siya makahinga sa kwarto niya o pamahayan ng surot o ahas kapag hindi nai-dispose ang mga iyon. Ok, salamat na lang kasi wala naman talagang papremyo hihihihi.

***

Moral Lesson

Napakabuti ng Diyos dahil naka-avail ako ng flu shot sa kabila ng hindi naman dapat dahil hindi ako empleyado mismo ng ospital. Ginamit Niya ang aming direktor para ako ay maka-avail.

When Ninoy Aquino appeared in 700 Club Asia to testify the goodness of our Lord Jesus Christ in his life I was deeply moved.

Khamsa Riyal (Five Riyals – Five Riyals) – Oktubre 15, 2010

Bilang paghahanda sa isang outdoor activity ng bahay-panambahan (Hajj Holidays) sa mga kapatiran ay sinadya (ocular inspection) namin ang Khamsa-Khamsa. Isa itong lugar-pasyalan na kalimitang dinadayo ng mga Pinoy para mag-bonding. Para ka ding nasa pasuguan (embassy), diplomatic quarters o ospital na hindi na kailangang mag-abaya (ito ang itim na kasuotan ng mga kababaihan – lahat ng lahi ay kailangang isuot ito sa oras na lumabas ng tahanan) ang mga kababaihan at pwedeng mag-usap ang mga babae at lalake (hindi ko lang alam kung hindi pa nasisita ito). Walang kakaiba sa  Khamsa-Khamsa, sa katunayan ang makikita lamang dito ay bilyaran, basketball court, soccer field, race track, picnic grove at videoke.

Tinawag nga pala itong Khamsa-Khamsa dahil ang entrance fee ay Five Riyals bawat katao.

Tanong 1: Ano ang kakaiba sa Date Tree B? Ang unang makakasagot sa comment box ay mananalo ng sandamukal na kandila galing kay Sir Roland. hihihihihi

Gawain (Malayong Disyerto) – Oktubre 20, 2010

Agosto ng makauwi sa Pilipinas kong mahal si Partner sa gawain. Sa loob ng halos anim na buwan (tuwing Lunes) ay siya ang aking naging katuwang sa paghahayag ng salita ng Diyos sa malayong disyerto. Halos isang oras ang biyahe bago makarating sa lugaring iyon. Madalas kaming saksi sa palpak na AC/Desert Cooler ng aming kumpanya o kaya naman ay walang tubig o kuryente (napuputulan ng kuryente ang aming kumpanya dahil ‘di sila nagbabayad) dagdagan pa ng malabong araw ng pasweldo. Sa pag-uwi ni Partner ay isang buwan ko ding tinahak ang malayong disyerto na mag-isa. Kalaunan, nakumbinsi ko ang isang kapatid na samahan ako at siya naman ay nagpaunlak ng isang buwan dahil nagtapos na din ang kanyang kontrata noong ika-31 ng Oktubre (siya ngayon ay nakatengga at umaasang makakauwi bago mag-Pasko). Sa huling araw ng kaniyang pagsama sa akin ay nasaksihan niya ang pagtitiis ng aming kasamahan sa kumpanya. Halos dalawang buwan na natengga ang 7 sa mga kapatiran bago nakauwi (at meron pang 15-kabuuan sa tatlong camp na magta-tatlong buwan na nakatengga). Ramdam namin ang poot at galit nila sa kumpanya sa tuwing nagdadasal kami ay nakikipagspiritual battle kami sa external forces na kanilang bitbit. May pagkakataon na simula hanggang kagitnaan ay pautal-utal akong nagsasalita at ang bigat ng agos ng gawain. At may isang pagkakataon na nag-gawain kami ng walang ilaw at gamit lang ang mga flashlights ng celphone na kasabay naman ng pagdiriwang ng kaarawan ng isang kapatid.

(Ang salu-salo ng mga magkakapatid 7 sa kanila ay nasa Pilipinas na at 3 pa ang nakatengga sa Malayong Disyerto.)

Papuri sa Diyos dahil sa kahinahunang ibinigay Niya sa mga kapatid habang sila ay nag-aabang sa kanilang pag-uwi. Ngayon, isang hamon sa akin ang maghanap ng makakatuwang sa loob ng 5 buwan pang pamamalagi dito sa disyerto. Ang Diyos na ang bahala dun.

Tanong 2: Base sa malabong larawan ano sa tingin mo ang handa nung gabing iyon? Ang makakasagot ay mananalo ng tatlong 50 LT plastic storage box mula pa rin kay Sir Roland.

Aksidente, Nobyembre 4, 2010

Ang sasakyang ginagamit sa aming gawain ay totally wrecked na. Salamat sa pag-iingat ng Diyos at bugbog lang ang inabot ng mag-asawa at naihatid nila ang kanilang baby sa kanyang sitter bago nangyari ang aksidente. Papaliko sila sa pasukan ng ospital ng mag-counterflow ang rumaragasang trak. Sa kasalukuyan ay inaayos na ng insurance ng dalawang sasakyan ang dapat matanggap ng mag-asawa. Salamat sa Diyos.

Tanong 3: Kung si Uncle Sam ay may 911 para sa anumang sakuna o aksidente, ano naman ang 163 sa Pilipinas? Ang makakasagot ng tama ay padadalhan ni Sir Roland ng apat na cabinet mula sa IKEA. hihihihihi

Overnight, Eyeball at Function: Nobyembre 4-5, 2010

Pang-apat na beses ko ng makadalo sa function na iyon. Nagkakilala na din kami sa wakas ni Ms. Chin. Pagdating ko sa bahay nila ay tumulong ako sa paggugupit ng mga kinakailangan sa function at sinamahan ako ng kanyang asawa para pormal kaming magkakilanlan. Saglit lang iyon dahil abala ang bawat isa. Dahil pang-apat na beses ko ng nakitulog doon kasama pa ng ibang mga kapatid ay alam ko na kung saan hahanapin ang knapsack (hindi ako sigurado kung yun ang tawag dun).

Kinabukasan pagkatapos ng QT at nakaligo ay tumulong naman akong maghugas ng kahong-kahong ubas. Nagsurrender ng celphone (bawal ang celphone, kailangang alisin din ang baterya at isumite sa nakatalagang mga kapatid) at nagtungo na sa function. Abala ang bawat isa at sa mga panahong iyon dun lang kami nakapagkwentuhan ni Ms. Chin. Sa function na iyon ay nakasigaw ako ng malakas, nakaawit na walang inaalalang seguridad at nakapag-usap ng puso sa puso. Sa dinami-dami ng mga opisyal na photographer nun ay wala man lang kaming picture nina Ms. Chin, Kuya M at kanilang mga kulilits (Ms. Chin, kung may kuhang larawan po ako dun sa camera ni Kuya M ay i-send niyo po sa akin. Salamat po).

Paborito ko ang awitin ng mga bata na: “Jesus loves me, Jesus loves me and this I know.”

Madami akong natutunan sa function: Ang magbago at maging kagaya ng bata. Dahil ang Kaharian ng Diyos ay para sa mga bata. Hanggang sa muli pong pagkikita.

Ang nagsundo at naghatid nga pala sa akin ay ang mabait na si Kuya Danny.

Tanong 4: Ano ang blog award na ibinigay ni Ms. Chin sa akin? Ang makakasagot ng buong puso at katapatan ay makakakuha ng 4 na lampshades mula pa rin kay Sir Roland. hihihihihi

Taglamig, Emptiness at Kamatayan: November 7, 2010

Nagising ako na may tuyong dugo sa aking ilalim na labi, sa kabila ng pagpahid ko ng lip balm. Binigo din ako ng sandstorm at ulan dahil opisyal ng nagsimula ang taglamig na hindi man lang sila nagparamdam. Malamig na sa disyerto o sabihin na nating parang nasa Pilipinas na ang agwat ng temperatura. At sa mga susunod pang mga araw ay bababa pa ito hanggang 4 sentigrado.

Habang binabaybay namin ang daan pauwi basta na lang ako nakaramdam na parang mawawala na ako dito sa mundo. Nagtext ako sa kuya ko, pinasalamatan ko sila, sa aking matalik na kaibigan na nagbibigay ng pagkalito sa aking isipan at ilan pang mga kaibigan.

Sa tuwing pinaghihinalaan ako ng aking amo ay hindi ko mapigilang depensahan ang aking sarili dahil alam kong tama ako; pero sasabihin pa rin niya akong, “I don’t care with your explanations.” Sa tuwing uutusan akong pumunta sa grocery para bumili ng kanyang sigarilyo o dili naman kaya ay iligpit ang kanilang pinagkainan o itimpla sila ng kape o maghugas ng kanilang mga pinag-inumang tasa ay pikit-mata ko lang sinusunod. Sa mga pagkakataong naiisip ko ang mga kasamahan naming nakatengga ay nakakaramdam ako ng emptiness. Madalas tutulo na lang ang luha sa aking mga mata at mapapabuntong-hininga sabay dikta ng aking isip: “Madalas may mga pagkakataong wala ka Pong karapatang mamili dahil sa sitwasyon mo, kailangan mong tanggapin ang lahat ng may buong kapagpapakumbaban at hindi sa lahat ng panahon ay ganyan ang magiging eksena. Ang kapagsubukan bilang Kristiyano ay hindi  diyan nagsisimula at natatapos.”

Habang sinusulat ko ang blogpost na ito ay naalala ko ang punto sa function: Magbago at maging katulad ng isang bata. Ngayong gabi lalambingin ko ang aking Ama dahil alam ko kagaya ni King Hezekiah “I am entitled”. Maglalambing ako sa Ama, marahil katulad ng isang bata (na ang paghahari ng Diyos ay nasa sa kanila) hinihintay lang Niya akong maglambing sa Kanya.

Tanong 5: Ano ang ginamit nina Martin at Arlo bilang pananggalang sa pagsusugat/pagtutuklap ng kanilang mga labi tuwing taglamig sa disyerto? Ang makakakuha ng tumpak na kasagutan ay magkakamit ng mga hangers at wall clocks mula kay Sir Roland. hihihihihi

***

Nasaan ka o aking Diyos?

Bakit ako’y iniwan mo?

Ikaw na aking tanggulan

Tuluyan mo na ba akong iniwan o Diyos ika’y nasaan?

***

Nasaan ka o aking Diyos

Aking mga kaaway nagpupunyagi

Bulong nila’y, “sinasamba mong Diyos ika’y iwinaksi,

talikdan mo Siya ika’y ‘di magagapi.”

***

Nasaan ka o aking Diyos?

Alalahanin mo iyong lingkod

Pawiin mo yaring pagod at iahon sa kahihiyan

Lipulin mo sila’t igupo at ako’y muling ibangon mo!

— Psalm of Entitlement— pong

***

Ang posteng ito ay walang halong kalungkutan. Ako, bilang naniniwala sa Diyos, kagaya ng aklat ng Awit ay pwede tayong humiling sa Diyos sa paraang entitlement. Be blessed to all!

***

Ang libro ay pormal na nagtapos sa Chapter 108 pero may huling dalawang pahina (351-352) na may pamagat na Final Recognition and Reassurance. Dito isinalaysay ng may-akda ang kanyang pasasalamat sa lahat ng taong tumulong sa kanya para sa nabiling lupa at pagpapatayo ng bahay ng mag-inang Balinese na sina Wayan at Tutti. Ikinwento din niya na dalawang oras pagkatapos ng tsunaming nanalasa sa Timog Silangang Asya ay lumapag ulit siya sa Bali, Indonesia. Kung napaaga siguro siya ay malamang  nakasama siya sa mga namatay sa tsunami.

Ang kwento ay umikot kay Liz ang kanyang paghahanap sa sarili pagkatapos ng kanyang divorce. Ang nakakatuwa ay in-acknowledge niya mismo ito bago pa siya nagbulay-bulay sa tatlong bansang kanyang sunod-sunod na pinuntahan: I-taly, I-ndia at I-ndonesia. She referred to the starting letter of the counties as herself, the I. Ang bawat chapter ng libro ay nagtatapos sa linyang: Eat, Pray, Love.

Favorite parts:

• Obviously, she loves to eat (pastas, pizzas and the Italian Language) and all the searching for reataurants where she can have the best of the bests.
• The pray took in India fighting with her own self. She finds meditaton very hard in the Ashram and hated the early morning meditation. In contrary to the foreign reviews that the book lagged down in India, for me this is the best part. This is the part where forgiveness took place (on her husband) with the help of her friend poet/plumber from New Zealand. The poet/plumber from New Zealand gave her a piece of paper entitled ”Instructions for Freedom” and she left Liz at the rooftop of Ashram.

Instructions for Freedom:

1. Life’s metaphors are God’s instructions.
2. You have just climbed up and above the roof. There is nothing between you and the infinite. Now, let go.
3. The day is ending. It’s time for something that was beautiful to turn into something else that is beautiful. Now, let go.
4. Your wish for resolution was a prayer. Your being here is God’s response. Let go, and watch the stars come out – on the outside and on the inside.
5. With all your heart, ask for grace, and let go.
6. With all your heart, forgive him, FORGIVE YOURSELF and let him go.
7. Let your intention be freedom from useless suffering. Then, let go.
8. Watch the heat of day pass into the cool night. Let go.
9. When the karma of a relationship is done, only love remains. It’s safe. Let go.
10. When the past has passed from you at last, let go. Then climb down and begin the rest of your life. With great joy.

• The Instructions for Freedom is so significant that she forgave her husband and the truth is, she recognized what humility is all about… “Dear Lord, please show me everything I need to understand about forgiveness and surrender.”
• The fact that she acknowledged the communion between man and God and the need for each other is true… “If you bring the right earnestness to your homemade ceremony, God will provide the grace. And that is why we need God…”We have hands; we can stand on them if we want to. That’s our privilege. That’s the joy of being a mortal body. And that’s why God needs us. Because God loves to feel things through our hands.”
• The love happened in the Land of Paradise, Indonesia. I thought, more than love and balance she found in the arms of Felipe (a Brazilian businessman in Bali) and Indonesia, is the appreciation of life as a whole. The beauty of a flower, the friends she shared with common and not so common interests and the kindness of her being.

Mga natutunan (dapat meron talaga nito hehehehe):

• Ang totoo, ang kalayaan ay hindi makikita sa paghahanap sa “Is” ng buhay natin. Palagi na lang kasing “ako” at “ikaw” at madalas nauuwi sa kabiguan. When we acknowledged that freedom is the need to God, that’s the time we’ll fully understand the freedom we need. It’s not really the freedom we want, it’s the freedom we need. And it only comes from God and everything will follow. In God’s freedom no frustrations and dissatisfactions.
• Maikli ang buhay, napakaikli na kailangan nating ipagpasalamat sa araw-araw na binigyan tayo ng hininga ng Maykapal. Hindi man itama ang mga pagkakamaling nagawa sa buhay, bagkus mapunan ang mga ito at hindi na muling uulit pa. We could have been casualties of Typhoon Juan or the recent tsunami in Indonesia or victims of violence in the recently Barangay/SK Elections. Live life that is worthy.
• Bilang panghuli, sapantaha ko kaya may mas malaki siyang (ang may-akda)  motivation sa pagkakasulat nito ay dahil natuto siyang magpasalamat sa Diyos at sa ibang tao. Hindi ako nagtataka kung bakit ang huling dalawang pahina niya ay ganun ang titulo. Naging magulo ang buhay may-asawa (pag-ibig) niya, ang kanyang karera at ang kanyang sarili. We may have all the power, fame and riches but have not loved and sense of gratitude we are nothing.

“In the end, though, maybe we must all give up trying to pay back the people in this world who sustain our lives. In the end, maybe it’s wiser to surrender before the miraculous scope of human generosity and to just keep saying thank you, forever and sincerely, for as long as we have voices.”

Thank you Lord. Thank you to my winged-wingless angels . Thank you to my family and my friends. Thank you to all the bloggers. Thank you for the sunshine and for the rain; to the trees and the planets and universe. Thank you! With or without voice (from the room of my heart), I’ll be forever thankful.

“Life is meaningful when the need is properly identified and addressed: start with God” — pong

Ikaw din, magpasalamat ka din po ha. Be blessed!

Salamat sa aking mabait na kaibigan na si Teacher Nalaine na nagsend ng e-book.

*excerpts condensed from the book Eat, Pray, Love by Elizabeth Gilbert.

Kahapon, nakatanggap ako ng blog award at tunay na nagpasaya sa aking puso: The Versatile Blogger. Napaisip ako kung ano nga ba ang verstile blogger.  May be this one will help: “Mizpah – Blogger Pong is so good at communicating his thoughts be it in English or in our native tongue, Filipino.  Love, Life, Work, God are just some of the themes in his blog.” – Ms. Chin.

Glory to God!

Si Ms. Chin ay kapwa nominado sa PEBA 2010 (Entry 21 – Her entry talks about two faces of mother’s love and what constitute being a mother; and how career choice matters: being full time mommy. Great entry indeed! Vote for her.). Isang butihing may-bahay ng kapwa OFW dito sa disyerto at isang mapagmahal na ina sa kanyang mga supling. Trivia: Nagkita na kami sa isang function (3 beses – same function) pero hindi ko alam na siya ang ka-blog ko (May limang bloggers na palaging dumadalaw nung nagsisimula pa lang ako sa blog sila ay sina: Kuya Kulisap, Waling Aninipot, Ms. Chin, Ate Anne at Ate Bell). Nakakwentuhan ko din halos hanggang madaling araw ang kanyang asawa pero hindi ko alam na siya pala ang asawa ni Ms. Chin.

She writes blessings while at home (children, parenting as well as housekeeping). Lagi din akong tambay sa kanyang mga mommy-children devotions, inspirational quotes, book reviews and Word expositions (Private Collections of Inspirational Life Quotes). And lastly I thank her for the motivations she gave me to conceptualize my compilations – am working on it already. Her blogs are BEST READ!

Salamat po sa pagkilala Ms. Chin.

For now, I’ll savor the “The Versatile Blogger Award” by sharing it to others. Hoping you could visit them also.

• JKulisap – His battle-cry says it all “Kayumannging Damdamin: Titibok din ang puso mong may kayumangging damdamin. Hihintayin Ko” Also a PEBA 2010 Nonimee: OFW Supporter Category - Entry 9 (Vote for Kuya Kulisap). His blog encompasses the call to be a Filipino – in every single and simple possible ways in us. Panitikang Filipino, Sanaysay, Sosyal Isyus, Pilipinas in one package. If there is one word to describe this man within the network: stimulus!
• Jasonhamster: Ang Bagong Rizal – You have to see his page. Full of wit and expression of art, both formal and informal. Be enchanted with his MS Paint Skills and of course the so much loved moral lessons from Kwentong Pambata applicable for all ages. I think he’ll be launching his book, soon (hohohohohoho – very hamsterman).
• Pastor Israel, Kuya Orbs, Nhix and Jonathan: The Servolution Team – This team acts as per the leading of our Lord. Radical! They bring the church to streets, hospitals, undermined communities among others. Their blog network is super versatile: anything and everything under the sun for God’s Glory. They just simply do what Jesus did and teach what Jesus taught; they make difference and lead by examples.
• Superlolong Pinoy - It’s not about his age or how he mingles within the network that makes him versatile, it’s all about his profession of who he is in the eyes of every bloggers as a lolo, tatay and son of God (Lalo na yung K/k entry niya “The Big C”). His poems, song/video posts and quotes will make you realize how beautiful life is and good God is. Get wisdom as King Solomon said.
• Lio Loco – This man has countless s_^ts. He blogs in full battle gear. Sensible person in my own perception. Straightforward and no-holds-bar writer. His entry about the love for his mother hit me big time (the mama’s boy in me, hehehe). He’ll be writing some inspirational piece, soon – I’ll make an attempt to ask a piece for my project (hehehehe sana walang talent fee hehehehe). Both of us don’t believe in religion (bias ba ako? hehehehe). Siya ang blogger na nakakadugo ng ilong.
• Patpating Talinghaga (Animus) – Boss Dahn Popong Pogi as I usually call him. Check-out his blog about life, poetry and literature, fate and faith. He’s love for Filipino writings [Titik Ninuno (Alibata)] are his trademarks. He is also a PEBA 2010 Nominee Entry 16 (vote for Kuya Dahn Popong Pogi) and a certified photographer. Known as “talkingminds.”
• Ms. N – She tours every wanderer on her blog to different beautiful places in our homeland. Takes picture and inscribed them with thoughts about life, living and faith. Tara, Let us all celebrate the beauty of life!
• Teacher Nalaine – I always see Pong in her. She writes very well along with her alter ego. She serves man and God. Her fresh experiences in the teaching field are admirable as well as how she STP (Serve the People!). (Thank you sa mga e-books teacher).
• Ate Joyo – Her wit and comic are one of a kind. Astig is the term. She rants, sings and acts. Her stories of struggle and how she deals with desert and its aridness are well loved.
• Mami Kaye – She’s the mommy of the network. She shares her expertise at work, family and even problems. Her music of love with Daddy Bong captured us. Pa-insure na kami Mami Kaye.
• Sir Jag – Siya yata ang unang blogspot na naligaw sa site ko. He writes in light mood. A photographer with tripod (hehehe). He travels a lot and shares his journey in the Kaleidoscope World. Work, fun, life, faith and love in one peep.
• Kuya Duking – Siya lang naman ang tumalo sa amin ng dalawang beses. This man writes from his heart. Yung “Ang Balabal” suot hanggang buto ko. His poems be it free flowing or metrical are astounding.

For those I have passed on this award, here’s what you should do next:

1. Thank and link back to the person who gave you the award.
2. Share 7 THINGS ABOUT YOURSELF
3. PASS Along to 15 Bloggers who you recently discovered and think are fabulous.
4. Contact the bloggers you chose and let them know about the award.

7 BagayPatungkol  Pong

1. Sinisimulan ko na ang Project 5 Months Left: A Compilation.
2. Ang tawag namin ng pamilya ko sa Pilipinas sa Huwebes ay “Chat Day Ni Sir.”
3. Nirereplyan ko ang mga spam na ako daw ay nanalo sa Lotto at kung saan-saan pa ng limpak-limpak na salapi ng ganito, “Believe in the Lord Jesus Christ and you will be saved; you and your household.”
4. Hindi ako nakakatulog na walang kumot kahit sobrang init.
5. Kanina, nakagalitan ko kapatid ko dahil 5 daw siya sa Chemistry – (paniwala ko kapag 5 ang marka parang nangangahulugan ng hindi pumasok ng isang sem) at pinagsisihan ko sa kabilang banda na wala ako dun para turuan siya.
6. Nagbubuhat din ako ng mga bakal dalawang linggo na ang nakakaraan
7. Favorite Bible character ko ay si Daniel.

Note:

I’ve passed the award to twelve bloggers (1 is a group) to which I deviated from the original instruction. Also, others may call it as tagged (as perceived) but simple appreciation is what I’m giving  (the sole purpose of the award). You may (not) do the same but from the bottom of my heart congratulations!

PAHABOL:

Please support PEBA 2010 Nominees namely:

OFW Blogger Category

1. Animus – Ang Bakal Na Ibon Sa Himpapawid (Entry 16)
2. Mizpah – Perfect Picture (Entry 18)
3. Stay At Home Blessings – Dalawang Mukha ng Pag-ibig ng Ina – (Entry 21)

OFW Supporter Category

1. Kayumangging Damdamin – Babalik Ka (Entry 9)
2. Maze Place – Pagmamahal Ng Isang Ina Sa Anak (Entry 10)
3. Felmar’s Missionary – FIL-AM (Entry 14)
4. Kwentong Nakaka – Balikbayan Box (Entry 17)

“Dito ko lang nilagay yun e.” sunod pa niyang winika.

“Kung ang hinahanap mo ay ang petroleum jelly andiyan lang sa tabi ng libro.” tugon naman ni Arlo.

Magkababata sina Martin at Arlo. Alam ang likaw ng bituka ng bawat isa, maging ang posisyon ng bawat isa sa pagtulog ay kabisado nila.

“Mauna na akong aakyat sa bus at para mai-reserba kita ng upuan.” bulalas ni Arlo.

Dinala lang ng hangin ang winika ni Arlo dahil walang tugon na narinig mula kay Martin. Patuloy lang ang pagpahid niya ng petroleum jelly sa kanyang mga labi. Marahang pahid ang ginagawa niya habang tutok na tutok sa salamin at pinagmamasdan ang repleksyong nasa harapan nito.

“Hindi ka pa ba napapagod ah Martin?”

“Hanggang kailan ka pa ba magpapaalipin?”

“Bakit hindi ka na lang umuwi sa Pilipinas at magturong muli?”

“Nasaan na ang sinumpaan mong tutulong ka sa paghubog ng malayang isipan ng kabataang Pilipino?” bulalas ni Martin sa taong nasa salamin.

Bitbit ang baunan ay tinungo ni Martin ang kinalalagyan ng bus. Pagpasok niya ay siya namanng sabay na pagkaway ng kababata niyang si Arlo at dagli niya itong tinungo at umupo sa nireserbang upuan. Maingay at walang patid ang kwentuhan ng bawat isa. Banaag ni Martin ang aliwalas ng mga mukha ng mga kasamahan dahil siguro Miyerkules, huling araw ng trabaho at tapos na naman ang isang linggong pakikipagbuno.

“Nangingintab na naman ang mga labi mo parekoy!” usisa ng katabi.

“Baka may katagpong nars mamaya sa cafeteria mamaya.” dugtong pa ng isa.

Ngiti lang ang isinukli ni Martin.

“Martin, malapit na tayong bumalik sa Pilipinas anong plano mo? Babalik ka pa ba sa pagtuturo?” sunod pa ni Arlo.

Sa loob ng anim na buwang nalalabi ng kontrata nila ay iyon ang tanong ng kanyang kababata pero sa pag-usad ng tatlong buwan ay wala pa ding nakukuhang sagot si Arlo sa kanyang tanong mula sa kaibigan. Binaluktot na ni Martin ang kanyang mga tuhod upang maisandal niya ang kanyang ulo sa likuaran ng upuan. Senyales na siya ay matutulog habang binabaybay nila ang daan patungo sa ospital na kanilang pinapasukan.

Sa bawat dampi ng hangin na nagmumula sa bukas na bintana ng bus mula sa kinauupuan ni Martin ay sinasayaw nito ang kanyang buhok. Hanging madalas niyang kabulungan ng kanyang saloobin.

Dama ni Martin ang nalalapit na paglamig ng klima.

“Palagay mo tapos na ba ang misyon ko dito.” bulong niya sa hangin. Malakas na dampi ang isinukli ng hangin.

“Kung ikaw ba ang nasa kalagayan ko susubok ka pa ba?”

“Ikaw kailan mo nalalaman kung anong direksyon ka iihip at gaano kalakas?” dalawang magkasunod na usisa pa ni Martin.

Isang banayad na dampi ang isinukli ng hangin na parang nagsabing lahat may oras at panahon at di dapat magmadali.

Dugtong na pakiusap pa ni Martin, “Isang tanong na lang, palagay mo ba kung susubok akong muli na mangibang bayan aayon na ang tadhana sa akin?”

Katulad ng tanong ni Arlo na di sinagot ni Martin kung babalik pa siya sa pagtuturo pagkatapos ng kanyang misyon ay mistulang ganun din ang sinagot ng hangin kay Martin.

Idinuyan na ng hangin si Martin hanggang sa pagkaidlip.

“Gising na!” sabay alog na turing ni Arlo kay Martin.

“Andito na tayo, kita tayo mamaya sa cafeteria.” pasigaw na sabi ng kanyang kababata habang nauna na itong bumaba sa bus at hindi na hinintay pa ang tugon ng kaibigan.

Nagamadali si Martin na makarating ang ikalawang palapag ng departamentong kanyang kinabibilangan.

“Huling araw na pala ng trabaho sa linggong ito.” bulong niya sa kanyang sarili.

Pagtapat niya sa pintuan ng kanyang opisina ay daglian niya itong binuksan. Hinarap niya ang mga dokumentong pinarerepaso ng kanyang amo dahil kailangang ihabol ang mga ito sa lingguhang pagpupulong. Humigit dalawang oras ang kanyang ginugol para sa mga dokumento at naipasa naman niya ito sa takdang oras.

Ilang minuto pagkapasa niya ng mga dokumento ay nakatanggap siya ng tawag mula sa kanyang amo sa telepono.

Amo: “Martin, pumunta ka sa opisina ko ngayon din.”

Martin: “Opo sir.”

Sa pagpasok ni Martin sa opisina ng kanyang amo ay sabay sambit ng kanyang amo, “Pakisara mo ang pintuan.” Agad namang tumalima si Martin.

“Ano po ‘yon sir?” tanong ni Martin.

Tugon ng kanyang amo, “Tatlong buwan na lang pala ang ilalagi mo dito, anong plano mo? Babalik ka pa ba?”

Isang matipid na ngiti ang tugon ni Martin sabay sambit, “Balita ko po magbabakasyon kayo sir. Saan po?”

Nagpatuloy ang kanilang usapan at sa tuwing uusisain siya ng kanyang amo kung ano ang plano niya sa pagtatapos ng kanyang kontrata ay iniiba ni Martin ang usapan.

“Sige po sir, ilalagay ko po lahat sa iisang file ang mga dokumentong ginawa ko sa loob ng dalawang taon para kung sakaling hanapin niyo ang mga ito ay madali niyong makikita.” habilin ni Martin na parang huling araw na lang niya sa trabaho.

“Oras na pala ng tanghalian Martin, napahaba ang kwentuhan natin, kumain ka na.” sabi ng kanyang amo.

Habang papunta si Martin sa cafeteria ay naglalaro sa kanyang isipan ang pagbabalik niya sa Pilipinas at kung babalik pa ito sa pagtuturo. Sa cafeteria ay nadatnan niya ang kanyang kababatang kanina pa’y naghihintay sa kanya.

“Kain na tayo.” sabay lapit sa kaibigan.

Umusal sila ng panalangin bago tuluyang kumain.

Bago sila naghiwalay sa cafeteria ay inusisang muli ni Arlo si Martin kung ano ang plano niya sa kanyang pag-uwi.

“Palagay ko di ka na babalik sa pagtuturo.” pangungulit ni Arlo.

“Bakit mo naman nasabi?” tanong ni Martin.

“Ayos naman kahit papaano ang sahod mo, lahat ng gusto mo ay nabibili mo kaya palagay ko babalik ka pa rin dito.” pangangalawa pa ni Arlo.

“Hindi ko pa alam, itatanong ko pa sa hangin.” sambit ni Martin.

“Kita tayo sa bus.” halos sabay nilang sabi sa bawat isa sabay ngiti.

“Mam, heto na po ang aking sulat pamamaalam sa paaralang ito.” wika ni Martin sa kanyang punong-guro.

“Sir M, naiintindihan ko na madami kang pinagdadaanan, pero sana’y tapusin mo na lang ang taong ito.” pakiusap ni Mam Bell.

“Buo na po ang desisyon ko mam, sa sangang-daang kinalalagyan ko po ngayon, balang araw ikakarangal niyo din po ako.” pahimakas ni Martin.

Hindi na muling nakita pa si Sir M sa paaralang iyon.

Natapos ang araw ni Martin sa opisina at masaya siyang nagpaalam sa kanyang mga kasamahan sa departamento.

“Happy Weekend!” bati niya habang papalayo sa opisina. Pag-akyat niya sa bus ay kaagad siyang umupo sa tabi ni Arlo at sabay tapik.

“Kumusta ang trabaho?” tanong ni Martin sa kaibigan.

“Mabuti naman.” sagot ni Arlo.

Ilang saglit lang ay umandar na ang bus.

“Tatlumpu’t lima na lang ang init. Halos normal na init na lang pala.” sambit ni Martin sa kaibigan sabay turo sa termometro sa daan.

“Oo nga patapos na kasi ang tag-init.” balik naman ni Arlo.

Sabado na naman at unang araw ng trabaho.

“Yung petroleum jelly nasa aparador.” pangunguna ni Arlo.

“Mauuna na ako sa bus.” pasigaw niyang sabi sabay sarado sa pintuan.

Habang kaharap ni Martin ang sarili sa salamin at pinapahid ang petroleum jelly sa kanyang mga labi ay nangusap ang nasa loob ng salamin.

“Pagod ka na Martin.”

“Tapusin mo na ang pagpapaalipin.”

“Magturo kang muli.”

“Tuparin mo ang simumpaan mong tungkulin na hubugin ang mga kabataan sa Pilipinas.” sunud-sunod na sabi ng nasa salamin.

Tuloy pa rin sa pagpahid ng petroleum jelly si Martin wari’y walang narinig.

Pagpasok sa loob ng bus ay tinungo na niya ang upuan. Walang nagtanong ni-isa sa kanyang mga nangingintab na labi. Wala na din ang maaliwalas na mukha ng mga kasamahan, marahil dahil Sabado at unang pasok sa trabaho kaya tinatamad lahat magsalita.

Pumosisyon na si Martin sa kanyang pagtulog sa bus.

Nangahas muling magtanong si Arlo sabay sabing, “Bilang na lang ang araw natin dito babalik ka pa ba sa pagtuturo?”

Kagaya ng dati walang balik-tugon na namutawi sa labi ni Martin sa naturingan ng kaibigan.

Dumampi muli ang hanging may dalang ginhawa habang papalayo ang bus.

“Nasa tamang direksyon ka Martin, sundin mo lang ang nasa puso mo.” utos ng hangin.

“Parang ako, walang makapagsasabi kung kailan ako iihip sa silangan o kanluran, pero ramdam nila ang presensya ko.” bulong pa ng hangin.

Ngiti ang tugon ni Martin.

“Arlo!” gising nito sa kaibigan.

Gulat namang gumising ang kababata.

“Ito na ang aking huling tag-lamig!” sabay pikit sa kanyang mga mata upang damhin ang huling init ng tag-araw at salubungin ang kanyang huling unang bugso ng taglamig sa disyerto.

***

Ito po ay pakikibahagi sa Saranggola Blog Awards: Maikling Kwentong Blog

1. Tatlong sikat mong crush – Keri Russel, Juris (MYMP), BROOKE FRASER 
2. Tatlong sikat na gusto mong maka-blog – BROOKE FRASER, Kara David, Louie Giglio
3. Tatlong ultimate love songs para sayo? – When God Made You, Now That I Have You, Queen of My Heart
4. Tatlong taong kakantahan mo ng mga ito? – Si Bestfriend, Si Nanay Ko, Mapapangasawa Ko
5. Tatlong pinakamahalaga sa’yo? - Diyos, Pamilya, Kapwa 
6. Tatlong bagay kung bakit proud kang maging Pinoy? Lumalaban (Matapang), Positibo, Puno ng Pag-asa
7. Tatlong bagay na hate na hate mo? Kapag pinagpapawisan lang ako, kasi may allergies ako.
8. Tatlong bagay na kinahihiligan mo? Magbasa ng Bible, Manood ng Pelikula, Blogging na din
9. Tatlong bagay na gusto mong baguhin sa sarili mo – Hindi marunong magsabi ng “Hindi” kahit loaded na sa work kapag may humihingi ng pabor. Yun lang po bow!
10. Tatlong favorite Pinoy Artists mo – Carol Banawa, Gary V, Christian B
11. Tatlong lugar na ipo-promote mo – Poracay, Clarkfield Special Economic Zone, Kamalig Angeles City
12. Tatlong bagay na wish mong mangyari after three years – Makapagtayo ng business si Nanay, Makapagpundar para sa magiging pamilya at Makapag-asawa
13. Tatlong salitang naiisip mo about blog – Expression, Hobby, Passion
14. Kung may movie about sa’yo, sino ang tatlong artistang pagpipilian mo – Jonathan Rhys Meyers (feeling singer-lover lang ako), Matt Damon (para madaming passports/identities, hehehe), Will Smith
15. Tatlong bagay na ginagamit mong pampaguapo/pampaganda – parang wala ako nito, hehehehe
16. Tatlong rason para magalit ka – Hindi on-time ang sahod, Maalinsangan, Awa sa sarili (di na talaga ako nagagalit, naiinis lang pero nawawala din).
17. Tatlong rason para matuwa ka sa kinaiinisan mo – Makakain lang sa Jolibi ng C3 ayus na!
18. Tatlong rason para maniwala ka sa isang tao – May isang salita yung dalawa bonus na lang hehehe
19. Tatlong bibilhin mo na kakasya sa P300 – Jolibi C3 (iced tea with extra rice), USB, Penshoppe T-Shiirt
20. Tatlong tao na bibigyan mo ng lucky charm – pass ako dito di kasi ako naniniwala sa swerte eh, hihihi
21. Tatlong tao na gusto mo i-meet in person – Brooke Fraser (kahit minsan lang sa concert), Chris Tomlin, Louie Giglio
22. Tatlong salita na magde-describe sa’yo (bawal ang asl d2 lol!) – Tahimik, Choleric, Seryoso
23. Tatlong alaala mo nung tatlong taon ka? – wala ako maalala, ang childhood recognition ko ay nung nasa preparatory ko na at nung pumutok ang Mt. Pinatubo (at Baguio Memories) pwede naman magexplain eh, hihihi
24. Tatlong pagkain na hahanapin mo pag nai-stress ka – Munngo at Tuyo, Manggang Hilaw at Bagoong, Turon at Buko
25. Tatlong tao na gusto mong sumaklolo sa’yo pag nalaglag ka sa manhole – Walang manhole sa Porac kaya malamang di ako mahuhulog, hehehe
26. Tatlong rason bat pumatol ka sa pakulong ito? – Dahil 3 Years na sa Blog World si Hoshi, Something Light and Happy, Parang High-schoolers lang heheheeh

Bonus Qs

1.  Tatlong  naalala mong favorite mo sa Hoshilandia Sr. – Singleness, Tatong Taon sa Harap ng Monitor (Andun kasi pic ko hehehe), Aanhin 
2. Tatlong adjectives mo para sa Hoshilandia Sr.? – kapanipaniwala, cool, very light
3. Tatlong special message mo para kay Hitokirihoshi_kawaii – More stories, More lovelife hihihihi, God bless!

Happy 3rd Blogoversary HOSHI! Keep on Blogging!

I don’t practice religion.

By default I was born Catholic; going to church on Sundays religiously and became part of Commentators-Lectors. I studied at Catholic University in high school and part of it is doing stuffs as Catholic voluntarily and wholeheartedly. While into it, I attended/taught several DVBS every summer in a Christian church (non-catholic) and on my tertiary years Bible Studies set foot in our house by local pastors (Born Again Christians) when Dada got sick.

My faith/church orientation is mixed up from the beginning.

Come 2^nd year college I joined a community/campus based ministry – the start of my journey to know more about what I believe, whom I worship and the purpose why I was part of millions and millions competing for oxygen in the atmosphere to survive.

The foundations were laid down and the only basis is the Bible (the faith I practice, believing these are infallible words of God). No more, no less. I bade good-bye to campus ministry packed with all the core values imparted by my mentors and the wisdom inculcated by God.

I taught in a Christian School for almost three years and served at a local church (BAC) in our community. Chanced upon with a mission teacher and enrolled. The catch is I was tagged/labeled as “cult” for the reason of joining missions and the teacher whom I’m working with has SDA background. Affected by the rumors (my family) I tendered my resignation four months before the end of the academic year (a soundless brawl) and finished the course. Intensity arose; friction almost killed my mother due to the circulation of word “cult” in our community and my relatives became furious to the church that spread it. I was asked by my mentors to go back to my home-base (campus ministry) to at least recover from such tragedy. I insisted not to (matigas kasi ulo ko).

I don’t practice religion.

The Central Dogma has been broken from the early stage of church, man-made church.

ASAL (Ang Sa Akin Lang)

1. No single/particular religion will save mankind. The only way is Christ. (Jn 14)
2. Salvation is between God and us (me and you) not the church.
3. Church by definition is a structure. The gathering of the “saints” / people who come to worship the Living God is the church.
4. Excommunication is condemnation. The church is not for condemnation or elimination (Mt. 18). He came to seek and saved the lost; the poor and the sick. We are all sick that’s the reality.
5. The immoral and heretic (basis of excommunication) as reflected on the books of Gospels (woman caught in adultery) Galatians (causes division in the church) and Corinthians (man on illicit affairs) all called for repentance and forgiveness. He alone can forgive not the church. It’s a day by day walk.

On RH Bill

Based on what I’ve read the premises of the bill calls nothing to be worried about. It’s the state duty to at least deliver the Philippines from over population by giving choices and options. Again, choices, options and pro-life.

On DAMASO Protest

There is a proper avenue to air such frustrations why the Catholic Church keeps on barring the RH Bill. He has the right to protest in any form, but then again, same as the (RH Bill) premise t-he-y are fighting for it accounts for responsibility. Not any more moral responsibility, civil responsibility. Stage a rally, dialogue or others.

On Catholic Church

It was once proven that the church has something to do with values formation, doing good deeds and acts of kindness. It was long overdue and established that you have say on what is happening within and outside the Philippines that concerned morality and righteousness. I think the government is not in one way or another excommunicating you from participating and voicing your side. I think you have enough powers to use all your means (pulpit, rally, call for prayer, etc.) and other platforms (responsible parenthood) to educate how to live a pure life as a human being and the people are willing to follow and listen. Let them do their job and mind yours and we’ll mind ours. Case closed.

On Goverment

As simple as eating. You eat because you’re hungry and you want to satisfy the call of stomach. If the table is full of mouths but food-less then it won’t satisfy. Act as the people mandated you to satisfy at least the temporal need of hunger and everything will follow. I think we’re hungrier than before.

I don’t practice religion and denomination.

Last Thursday night (overnight prayer meeting), I was asked to deliver John 3:16 in an exhortation form. Everyone knows this verse in the Philippines per se.

It is the miniature gospel of our Lord, God’s love letter and the heart of the Bible. It says it all. A LIFE for a Life; forgive because we are forgiven and not forsaken, begotten but forsaken and forgotten, a love that surpassed all because he loves us so, keyword “so”. Let’s put it in this way (now I am preaching). The Lord loves all races and colors; murderers not murder, adulterer not adultery, liar not lie, robber not robbery. He waited long before and kept on waiting ‘till now PATIENTLY: No exclusion, No condemnation and No excommunication. His love is uninfluenced and that’s what He wants the church and people to know. And He is the only one who can cleanse us from all unrighteousness: No priest, pastor, elder, no one, only Him.

That’s why I don’t practice religion and denomination.

There is no salvation on/in religion. Earn the right to preach Christ for sure they’ll follow.

Madalang na lang ang mga pamahalaang bayan (munisipiyo – kapitolyo) na kadikit ang simbahan (by location) sa Pilipinas. Marahil, natuto na ang mga Pilipino noon. Magpapatali pa ba tayo ngayon? Kinikilala ng Panginoon ang pamahalaan at ang mga opisyal nito maging ang mga institusyon na nagpapalganap ng kanyang katuruan. Naniniwala ako na ang anumang desisyonng gagawin ng pamahalaan ay may kaakibat na pananagutan hindi lang sa mamamayang Pilipino pati na rin sa Kanya na nagbigay ng buhay para sa bayan at sanlibutan.

***

Ito po ay aking personal na opinyon at walang intensyon na sumira o tumuligsa ng isang indibidwal o institusyon.

***

Kung pinaniniwalaan ang Bibliya bilang mga Salita ng Diyos. Take time to read and digest. Spoon feeding is obsolete even in the field of teaching.

• I am a murderer; killed countless men and women in thoughts and actions
• I am an idolater; worshiped icons, money, power and fame
• I am an immoral; engaged in any form of sexual pleasures and self-gratification
• I am a king; bragged and proud of everything
• I am a liar; made black into white, crooked to straight

• I am a life-giver; breath of Spirit
• I am a worshiper; truth and called to love
• I am pure; cleansed and purified
• I am a servant; of KING and kingdom
• I am bondage-free; forgiven and renewed

I will make room for God: I’ll live a life that they will come to see Christ living in me.

***

Muli po akong nagpapahayag na ako at ang aking blog ay maglilingkod sa Diyos (Paglalaan: Bakit Mizpah?). This blog will be a venue and avenue to proclaim God’s glory and faithfulness. I was troubled for the past months and in one way or another neglected the purpose why I’ve established Mizpah. Am back on the track. Be blessed to all!

***

Can employers be blessed because of their employees?

When Joseph was sold into slavery, he ended up in the household of Potiphar, captain of Pharaoh’s guard. Potiphar recognized that the Lord was with Joseph and made all that he did to prosper. From the time Joseph was made overseer, the Lord blessed Potiphar’s household “for Joseph’s sake.”

Many years earlier, Joseph’s father found similar favor with Laban. Jacob sought to leave his father-in-law Laban’s home but Laban asked him to reconsider, saying “I have learned by experience that the Lord has blessed me for your sake.” Jacob affirmed it, saying “The Lord has blessed you since my coming.” It didn’t matter that Laban was conniving and had taken advantage of Jacob, or that Potiphar was not of the household of faith.

The Lord blesses employers and companies because of the integrity and uprightness of their employees.

R.S.P.

***

For any questions (Bible reference for this post) please feel free to e-mail Pong.

***

Siyam na araw na lang ay magtatapos na ang buwan ng Setyembre pero hindi pa rin namin natatanggap ang aming sahod para sa buwan ng Agosto. Kung tutuusin dapat matagal na namin iyon naipadala sa aming mga pamilya sa Pilipinas.

Kahapon, dalawa sa mga bus ng kumpanya ay pinasakan ang butas ng susian para hindi ito magamit (Camp 2). Nagawan pa rin ng paraan ng mekaniko na ayusin. Kagabi nagpulong-pulong ang mga kasamahan namin na hindi pumasok o mag-strike (Camp 1) pero hindi rin nangyari dahil nadala na kami nung una. Kinaltasan lang naman kami ng dalawang araw. Kaya siguro hindi naisakatuparan ang pulong kagabi.

Habang binabaybay namin ang daan patungo sa trabaho ay nagtext ang mga kasamahan naming nasa Camp 2. Binutusan/pinasingaw nila ang mga gulong ng mga bus.

Ang Camp 2 ay ang unang accommodation na tinulugan ko. Masahol pa ito sa Payatas, masangsang ang amoy, puno ng surot, madumi ang common na palikuran at mga kusina. Ang imbakan ng tubig ay natatakpan lamang ng mga yero. Malayong-malayo sa mga mabulaklak na pang-uring ginamit sa Pilipinas tungkol sa accommodation.

Ang Camp 1 kung saan ako nakatira ngayon ay maayos ng kaunti kumpara sa Camp 2. Pero hindi nangangahulugan na ikinatutuwa namin ang kinasasadlakan ng aming mga kasamahan sa Camp 1. Madalas kaming magdaos ng pag-aaral ng mga Salita ng Diyos doon. Madalas din kaming pumasyal doon para kumustahin ang bawat isa.

***

PUNTO:

Naniniwala ako na kailangang tayuan kung ano ang tama. Naniniwala din ako na mas pagpapalain ng Diyos ang kumpanya kung ang kanyang mga manggagawa ay matuwid at hindi rebellious.

Naniniwala din ako sa maayos na usapan at ang lahat ay pwedeng magkaayos sa aspetong employer-employee realtionship.

Hindi nangangahulugan na wala kaming ginagawa para maayos ito. Sa katunayan may pag-uusap na noong nakaraang Biyernes pero wala pa ring nangyari.

***

Marahil mahirap itong maintindihan. Hindi ganoon kadali ang kumalas dito. Yun ngang mga nagtapos na ng kontrata noong ikalawang linggo ng Agosto ay hindi pa rin nakakauwi, wala iyong sahod o food allowance man lang. Hawak nila ang aming mga pasaporte at sila lamang ang pwedeng magrelease sa amin. Limampung katao ang magtatapos ng kontrata ngayong katapusan ng Setyembre. Limampung katao na naman ang madadag sa bilang ng maghihintay sa kanilang pag-uwi.

***

God is a God of justice.

***

Open po ang blog na ito sa anumang suhestiyon, reaksyon o opinyon.

***UPDATE

After 53 days nakasahod din kami para sa buwan ng Agosto.

After 37 days nakauwi na din ang anim na kataong enc contract na noong ikalawang linggo ng Agosto.

Salamat po ng marami sa lahat ng mga nanalangin.

Wala.

Lumaki ako sa isang pamilyang hindi salat at ‘di rin naman nakaka-angat sa buhay: may maayos na tahanan, buong pamilya na nagmamahalan at nakapagtapos ng pag-aaral. Sakto kumbaga, kung may kakulangan man ay napupunan ito ng pagmamahal at ang patuloy na bigkis ng panalangain. Gumuho ang lahat ng magkasakit si tatay at sa hindi malamang dahilan ay may iba pala siyang nakasama maliban kay nanay, may iba pa pala siyang pamilya, hindi lang isa kundi dalawa. Sa kanyang pagkakasakit at pagpanaw ay nagpatuloy parin ang ikot ng aming buhay. Sa mga pagkakataong mga iyon ay gumapang ang aking pamilya para muling makabangon; sama-samang nanalangin at walang iwanan.

Hindi sapilitang ipinasa sa akin ang mantel at responsibilidad bilang haligi ng aming pamilya sa pagkawala ni tatay. “Abe-abe bang matibe” (sama-sama para matibay) pa rin ang laban namin. Sa pakikipagsapalaran ko bilang isang guro sa Angeles City sa loob ng tatlong taon ay nakatulong ito ng malaki sampu ng pagsasakripisyo ng bawat miyembro ng pamilya. Nang mga panahong nakakatayo na ang aking pamilya mula sa paggapang ay saka naman iilitin na ang lupa na kinatitirikan ng aming tahanan, tahanang saksi sa isang masayang pamilya. Sa mga pagkakataong mga iyon ay muling gumapang ang aking pamilya para muling makabangon; sama-samang nanalangin at walang iwanan.

Kaalinsabay ng aking misyon ay kinain ko ang aking mga sinabi na kailanma’y hindi ako mangingibang bansa at lalung-lalo hindi sa bansang Saudi Arabia. Heto ako ngayon buo ang loob, baon ang pangakong ginto ng disyerto at sa paniwalang ginto din ang maipapadala sa pamilyang naiwanan sa Pilipinas.

Sa unang araw ko palang dito ay gusto ko nang umuwi dahil kung dati ay isang tahanan ang aking inuuwian ngayon ay hindi. Kung dati hindi hinaayaan nina nanay at tatay na madapuan ng lamok ang aking balat dito’y surot ang pumapapak.

Sa sumunod na limang buwan ay mas ninais kong umuwi dahil namatayan ako ng kapatid. Kung dati ay buo ang aking pamilyang naiwanan ngayon ay kulang dahil hindi ako pinayagang umuwi.

Sa mga sumunod pang mga buwan ay gusto ko lalong kumawala dahil maraming BAWAL. Kung dati ay on time sa ATM ang sahod ngayon ay hindi; delayed na ang sahod minsan may kaltas pa. BAWAL magtanong kung bakit. Kung dati’y pwedeng lumiban sa trabaho ngayon ay hindi; walang sick leave, may kaltas pa ng dalawang araw at BAWAL magkasakit. Kung dati kapag tapos na ang kontrata ay malaya ka na ngayon ay hindi; tengga ng isang buwan, wala iyong sahod o food allowance man lang. BAWAL ang madalas magfollow-up dahil wala naman mag-aasikaso at madami silang dahilan.

Sa paglipas ng isang taon ay mas umigting ang kagustuhan kong umuwi. Kung dati ako ang nagpapadala ng pera ngayon ay ako ang pinadadalhan para may maipadala sa pamilya.

Sa mga pagkakataong mga iyon ay inakala kong ako nalang ang muling gagapang para sa aking pamilya para muling makabangon; mag-isang nanalangin at walang iwanan pero mag-isa sa kasalukuyan.

Mali ako! Hindi ko man itago sa aking mahal na nanay ay alam kong ramdam niya ang paghihirap at pagbabata ko bilang anak na OFW dito sa gitnang silangan. Madami siyang tanong sa akin, tanong kung bakit hindi ako nakapagpapadala sa tamang araw, tanong kung kumusta ang mga allergies ko sa balat dahil sa init. Mga tanong na hindi ko sinasagot ng tahasan na siya na din ang sumagot kalaunan.

Mali ako! Dahil siya na mismo ang nagsabi na sa tuwing mananalangin sila sa bahay ay dinadalangin nila ang aking kaayusan dito at maging ang pasahod ng aming kumpanya. At di bale nang hindi sumahod sa oras basta pauwiin lamang ako.

Mali ako! Dahil nakaligtaan ko na may pamilya/grupo ng mga mananampalataya na nagpapalakasan, nagpapanalanginan at nagdadamayan dito.

Mali ako! Dahil may pamilya akong nauuwian sa aking TAMBAYAN na kung saan iilan sa kanila ay tumulong na sa mga panahong ako’y nangangailangan.

Mali ako! Dahil may mga kaibigan ako sa mga bahay-panambahan sa Pilipinas na nananalangin para sa kaayusan ng aming kumpanya.

Mali ako! Dahil ang sinumpaan naming “Abe-abe bang matibe” ng aking pamilya ay siya pa rin palang laban naming mag-anak, laban na patuloy na idinudulog sa Maykapal.

Gold undergoes test of fire to achieve its pure state and for higher market value. Sa palagay ko, higit pa sa ginto ang aking bibitbitin pag-uwi. Bibitbitin ko ang pangako ng Diyos na kanyang pinatunayan simula pa man nung una na kailanman hindi niya ako/kami pababayaan o iiwanan.

Heto ako ngayon buo pa rin ang loob, isang tao’t kalahati ng nakikibaka sa disyerto at sa aking pag-uwi sa loob ng anim na buwan ay puno pa rin ng pag-asa na makauwi sa itinakda ng aking kontrata. Muli akong susubok. Ngayon pa na ang pamilyang sama-sama kailanma’y hindi nag-iiwanan bagkus nagtutulungan, nagkakaunawaan, nagsusuportahan at nagmamahalan.

“Abe-abe bang matibe – anggang mate” (Matibay ang samahan kung sama-sama, kahit pa sa kamatayan).

Marahil sa mga susunod na araw ay maari na akong mag-upload ng mga larawan sa FB. Mga larawang sisimulan ko pa lamang na pintahin at buuin.

Ito ay pakikiisa at pakikibahagi sa taunang Pinoy Expats / OFW Blog Awards. “Pagtibayin ang Pamilyang OFW: Mas Matibay na Tahanan Para sa Mas Matibay na Bayan”.

***

Kung nagustuhan niyo po ang lahok na ito, maari niyo pong ipakita ang inyong suporta sa pamamagitan po ng pagboto.

CLICK & VOTE : MIZPAH’S PERFECT PICTURE #18

Para basahin at iboto ang iba pang mga lahok, CLICK & VOTE.

Maraming, maraming salamat po!

What was the eye of the needle?

In the United States, some homes have a small opening in the bottom of their back doors with a swinging cover, to allow house pets easy access and exit. In Israel today, some homes have a similar door within a door but much larger than those in the United States. They take up the lower half of the door. Tour guides like to point them out as the “eye of the needle” that Jesus referred to.

If so, the hyperbole is still preserved as a device which Jesus effectively used to drive home his point, but a fresh application is revealed. In such a large eye of the needle, it is still possible for a camel to go through but it would first have to be divested of any load on its back, and it must get down on its knees. Even then, it would be with extreme difficulty to have it pass through this opening.

R.S.P.

A blessed weekend to all!

—

For any questions (Bible reference for this post) please feel free to e-mail Pong.

Ang totoo nito wala akong pasalubong na kwento o mga litrato tungkol sa bakasyon. Dahil ang bakasyon ko ay sa bahay lang.

Heto ang mga naging kaganapan sa loob ng limang araw na bakasyon.

• Nag-overnight sa bahay-panambahan.
• Nagbabad sa kama baon ang alcohol prep pad.
• Pasilip-silip sa internet (chat, blogs, news).
• Natulog at kumain.

 Nakakatuwa na may mga tumawag at nagtext sa akin.

• Ate Anne
• Ate Arny
• Ate Bell Pepper
• Batanglate
• Chief
• Si Kaibigan

Sa mga dumaan dito nag-iwan man ng bakas o hindi noong bakasyon ko, maraming salamat po. Sa mga naka-miss sa akin, kung meron man, namiss ko din kayo.

Sa kabila ng paanyaya ni Sir Philip (ka-opisina) na nagbakasyon sa Dammam ay hindi ako nakasama sa kanilang grupo dahil na rin sa overnight sa bahay-panambahan.

Ang natutunan ko sa aking bakasyon ay ang Channeling. Hindi ito ang pinipindot sa remote control o palabas sa TFC. Ito ay ang pagdivert ng mga bagay-bagay. Nung nasa bahay-panambahan kami ay naibahagi ko ang hindi ko pagkatulog ng maraming araw at para na akong bipolar. Isa lang ang sagot ng aming tagapamuno — Channeling.

Nagawa ko ba ang dapat gawin bilang anak ng Diyos sa mga oras na ako’y hindi nakatulog (ipanalangin ang iba, magpuri, magbasa ng banal na aklat at iba pa)? May mga bagay ba akong nakaligtaan? Channeling.

Channeling is the use of uncomfortable situation into something beneficial in physical, emotional, mental and spiritual aspects.

Ang bakasyon ko ay isang Channeling. Tatandaan ko ito.

Ako po si Pong, nagbabalik!

Hindi ka namamalik-mata. Mawawala ako ng limang araw. Bakasyon. Oo na, wala ng mangungulit sa inyo. Wala ng *kakaway* at *tumbling* sa mga naggagandahang dilag ng Sambablog. Alam ko naman hindi niyo ako mamimiss eh, kayo din naman hindi ko kayo mamimiss dahil…

mami-MISS na MISS  na MISS na MISS na MISS na MISS na MISS na MISS ko kayo ng Maraming, Maraming, Maraming, Maraming, Maraming, Marami.

Yung mga contact numbers pala sa itaas tumatanggap yan ng load, tulong, suggestions, comments, violent reactions in any kind i-drop lamang sa inyong mga suking tindahan at outlets…WORLDWIDE.

Be safe!

God bless you all! 

*********************************************

Mighty Warriors Christian Fellowship

 (Team Building – Clarkfield, Team Building – Poracay, Youth Practice and The Young Warriors PS)

  

C2Ones Porac Youth Organization with his co-officers and bandmates

 

   

(Practice for Kristiyanong Kabataan Fest, Liberty Christian Fellowhip Anniversary, C2Ones Porac Youth Organization Induction)

 

New Life Missions Pihilippines

 

              

     

Pinasasamatan ko ang Diyos sa katapangang ibinigay Niya para maibahagi ang parte ng buhay kong ito. It’s not really easy, of hurting and losing someone. Now, I’m letting go with the peace He promised.

Sa pamilyang nag-aruga noong hindi ako nakauwi, mga kabataang nagpuyat, nakidalamhati at nagpunyagi, mga kasamahan sa panambahan at mga kaibigan, maraming, maraming salamat po!

Sa inyo Sambablog na nagbigay ng mga encouragements at pang-unawa, Dakal pung salamat.

I thought it would be long – a month agony. But this is the last. Tapos na ang hardcore emo moments ni Pong. Ayaw na! Masakit na ang kanyang mga tsinitong mata. At naibulalas na din niya ang kanyang damdamin sa pagkawala ng kanyang kapatid.

Kagaya ng bahay namin na under-construction noong namatay ang kapatid ko lahat ay natigil, maging ang pag-ikot ng mundo ko dito. Pero sino ba ang makapagsasabi na ang pagtigil na yun ang magiging bagong panimula ng isang matatag na bahay dito sa lupa hanggang sa langit.

Let me end this post by paying tribute to my family, friends, churchmates and all the youth who toiled during the wake ’til the final rest. Salamat sa kantahan at church services na ginawa niyo sa loob ng limang araw.

You left us with goodbye. No hint, clue or premonition. Let these pictures serve and remind me that I tried to come home.

And I know, I really know that God took the place for us to know His Name.

We’ll meet soon at the Eastern Gate.

Ayoko sanang balikan ang Psychology Class dahil ito ang pinakamababang marka  sa tanang buhay kolehiyo ko (oo mayabang ako), pero wala akong magagawa kailangan. Sa tulong ni Kat ay nahanap ko ang pilit inaalalang lesson noong kolehiyo.

Ang masusing pag-aaral ng mga panaginip ay tinatawag na Oneirology. At may teorya sila na ang mga panaginip ay nagsisilbing “sweepers o clean-up operations” ng mga hindi kapaki-pakinabang na mga alaala sa mga nakalipas na araw habang mahimbing na natutulog.

Simula pumatak ang unang araw ng Ramadan ay hindi na ako nakakatulog ng maayos. Ang aking mga magagandang tsinitong mata ay lumuluwa na sa pamamaga dahil hindi ako nagkakaeyebags. Hindi ko alam kung ano ang tawag sa pamamaga ng talukap ng mata. Ang totoo nito ay nakakatulog na lang ako sa dis-oras ng gabi at nagigising parati ng alas dos ng madaling araw. Consistent ang paggising ko alas dos ng madaling araw daig pa nung nag-aaral ako.

Bumangon ako ng 2:12am dahil sa isang panaginip. Napanaginipan ko ang namatay kong kapatid at ang buong pamilya. Isa-isa niya kaming niyakap at tuluyan na siyang nagpaalam na parang nagsasabing, “nasa mabuti na akong kalagayan.” Particularly he is implying it to me.

Naniniwala ako na ang mga panaginip ay may kahulugan. At ang panaginip ko kagabi ang siyang magdadala sa akin sa kapanatagan sa aking muling pagtulog sa mga susunod na araw. Sapagkat alam kong kapiling na NIYA ang Lumikhang kanyang pinaglingkuran.

 —-

Hindi ko alam kung ano ang nangyayari sa akin. Gusto ko ulit i-apply ang cognitive closure sa pinagdadaanan kong ito. Para akong naglalamay mag-isa. Dama ko ulit kung paano magdalamhating mag-isa, hindi kumain ng dalawang linggo at halos walang tulog. Mag-book ng tiket pauwi pero hindi din pala papayagan. Makiusap at lumuhod at sabihan ng, “Ano pang magagawa mo patay na yun bakit kung uuwi ka babangon pa ba yun?”

Lahat ng mga nangyari noong nakalipas na isang taon ay nanunumbalik muli. Nahihirapan ako sa totoo lang. Naghahati ang aking kalooban. Nasasaktan ako sa ginagawa ko.

Oo parang adik lang akong nagkokoment sa blog, pero ang totoo nahihirapan talaga ako.

—-

Sa muling pagsapit ng dilim, sa paglapat ng aking likuran sa kama at sa pagpikit ng aking mga mata. Isang panibagong bukas ang kakaharapin ng may bagong sigla. At aalalahanin ang mga pagkakataong niloob ng Diyos na nakasama ko ang aking kapatid sa loob ng dalawampu’t tatlong taon.

28 August  2009 Friday (07 Ramadan 1430)

Boy kumusta kayo diyan? Ako, mabuti naman ako dito, kumusta ang trabaho mo? Mag-ingat kayong parati diyan, e-mail mo ako kapag nakapag-online ka ngayong Sabado o Linggo, God bless.

24 August  2009 Monday (03 Ramadan 1430)

Boy kumusta kayo diyan? Ano ng balita diyan? Mag-ingat kayong parati diyan, ayos lang ako dito. Boy, e-mail mo ako kapag may time ka. God bless

30 August 2009 Sunday (Church Day) Mighty Warriors Christian Fellowship

Ang Tindahan at Tambayan (Dito kami madalas tumambay pagkatapos ng Youth Sunday School)

Jenra Mall – Angeles City (Dito  madalas magkayayaan na kumain, magkantahan at maglaro pagkatapos ng church service)

Liberty Christian Fellowship Church Anniversary (C2Ones Porac Youth Organization)

Ang linggong iyon ang huling pananambahan niya. Marahil ito rin ang nagsilbing pamamaalam niya sa mga kabataang nakasama niyang umawit, magpuri at maglingkod sa Diyos.

Siguro, pinili kong saktan ang aking sarili sa mga nakalipas na araw dahil na rin sa hindi ko nagawang makauwi noong pumanaw siya. Hinayaan ko ito dahil alam ko, kailanman, hindi ko na siya muling makikita pa dito sa lupa. Kabaligtaran ng huling linggo niya sa mundong ibabaw na may ngiti sa kanyang mga labi.

Ngayon, alam ko na ang tugon niya sa aking mga comments at e-mails. Ito’y ang nais niyang maalala ko/namin siya kung ano ang mga nangyari noong huling linggo bago siya matulog ng mahimbing.

During the training, the four were set apart from the rest including their meal as per Daniel’s objection. According to him, they were defiling themselves if they will eat the royal food and drink wine. The guards agreed in vegetables and water they demanded and it was on a ten-day trial period.  At the end of the training the four young men were tested and declared none equal among the rest.

King Nebuchadnezzar erected a statue of himself and commanded everyone to fall down in worship when the instruments played. But Shadrach, Meshach and Abednego disobeyed. The action of the the three young men came to the attention of the king. The enraged king gave another chance but the young men refused to do so. As a consequence, the king ordered to heat up seven times the blazing furnace (which they were thrown – it was so hot that it killed guards who threw the three young men), this served as their punishment in disobeying the king.

To their amazement, the guards saw four men walking in the midst of fire. The three young men were not harmed, their bodies, robes and even a single strand of their hair.

Before they were obliged to bow down for the second time to the statue, they reiterated to King Nebuchadnezzar that the God they serve is able to save and rescue them from his hands.

The fourth man of the fiery furnace is the Son of God. He is the one who saved Shadrach, Meshach and Abednego. He is the one who saved us all, shepherd of the lost, healer of the sick,  kinsman redeemer and Father to the fatherless.

We heard your first cry of life on the 4th of December 1985 and the heavens heard our cries on the 4th of September 2009. You were able to Make Your Maker Proud. I know, we will meet again at the Eastern Gate and see for ourselves The Wonderful Fourth Face Man on the Fiery Furnace – our Lord and Saviour Jesus Christ.

So long my brother.

Filed under: Personal Tagged: death, samboy ]]> http://themizpah.wordpress.com/2010/09/04/the-wonderful-fourth-face%c2%a0man/feed/ 27 themizpah 1_352366431l 1_891784420l 2_641056791l 2_683756167l http://themizpah.wordpress.com/2010/09/03/limang-oras-na-pagitan-kamatayan/ http://themizpah.wordpress.com/2010/09/03/limang-oras-na-pagitan-kamatayan/#comments Fri, 03 Sep 2010 03:51:46 +0000 Pong http://themizpah.wordpress.com/?p=1249 ]]> Nagkaroon akong muli ng katatagan at desisyon para bigyang paglalahad ang mga pangyayari sa likod ng Balik Tanaw dahil sa panaginip ng aking mahal na ina at mahal na bunsong kapatid na babae at maging sa aking bagong kaibigan na si Kuya Kulisap (Minsan na namin itong napagusapan at ibinigay nya sa akin ang mensahe na nakaimbak sa kanyang celphone).

Halos anim na buwan na ang nakakaraan. Napakabilis ng mga segundo, minuto, araw at linggong bumuo sa anim na buwang puno ng mga katanungan. Sa kalaliman ng pagkakahimbing ay di maiwasan ang paghikbi at pagluha. Nakasanayan ng kasalo ang unan sa pagpahid ng mga luha. Sa bawat baling ng katawan sa higaang pinaglalagakan at sa paulit-ulit na pagdilat ng mga mata ay pilit nitong pinapatay ang himahinasyong tahanang inaasam-asam. Anim na buwan; patuloy pang madaragdagan at makakasanayan na rin ang pagbibilang hanggang sa tuluyan ng makalimutan

Dalawang linggo matapos ang libing ng aking kapatid ay nakakain din ako ng maayos. Aaminin kong nahirapan akong harapin ang aking mahal na ina at aking mga kapatid sa cyberspace noong Biyernes isang araw matapos ang paghatid sa kanya… na alam namin na hindi na siya muling makikita pa dito sa lupa. Isinaulo ko ng mga oras na iyon na wala ni-isa mang patak ng luha ang aagos sa aking mga bintana. Eksaktong dalawang linggo ay isinakay ako ng aking kama sa isang panaginip

Matang basa ng mga luha ang sumambulat. Tanaw ang isang babae na hindi magkamayaw sa hindi malamang kadahilanan. Lulubog at sisigaw ng tulong sa muling paglitaw. Talsik ng tubig ang nagiging resulta sa bawat kumpas ng kanyang mga palad. Sa bawat paspas at hampas ng kanyang mga kamay ay malalaking alon ang nabubuo. Bulubok ng tubig ang huling himig na narinig. Hindi na muling nabanaag pa ang babae at maging ang tubig ay tuluyan ng namayapa na para bang walang nangyari.

Sa una kong panaginip ay patuloy kong inaangkin ang buhay para sa akin at aking pamilya (breath prayers of declaring spirit of life to me and my family through Him). Masalimuot ang aking unang panaginip. hindi ko ito binanggit sa aking mahal na ina o kanino man; maliban sa aking matalik na kaibigang babae at sa mga namumuno sa amin dito sa aking kinalalagyan. At pagkaraan ng dalawa pang linggo, sa muling pagdaop ng mga talukap ng aking mga mata ay idinuyan akong muli ng aking lupang katawan sa dako paroon.

Isang batang dilag ang bumungad na tangan-tangan ang kanyang gitara. Tinitipa habang sinasabayan ang mga papuring awitin. Masaya ang tanawin, kasama niyang nag-aawitan ang mga iilang kabataan na sa pakiwari ko’y kaniyang kasamahan. May musika, may buhay, may himig, may mensahe, may tinig, may kahulugan. Subalit sa isang iglap ay napuno ng katahimikan ang paligid, wala ng buhay, nakabibingi, katahimikan, payak, walang kahihinatnan.

Pinahid na ng mga unan ang halos tuyo kong mga luha. Sunod-sunod ang mga pangit kong panaginip. Muli kong inusal ang ispiritu ng buhay na sa kanya nanggagaling. Minsan sa isang araw ay hindi ko maiwasang hindi mag-alala. Madalas mula sa pinakadulong bahagi ng aking katawan ay makakaramdam ako ng panlalamig. Sa kabila nito ay pinili kong magpatuloy. Sa kabila ng mga hindi kanais-nais kong panaginip ay pinili kong buklatin ang panibagong pahina sa aking buhay ng may pag-asa. Sa kabila ng mga panaginip.

Mga pangyayaring hindi maiwasan. Dala minsan ng kalituhan, pagkainip, o pagkauyam. Marahil ito lang ang abot ng kaisipan, damdamin o isinisigaw ng puso. Sa pagkakapinid ng pintuan pilit namang binabaklas ang dingding. Kalimutan, ibaon o iwaksi… kakayanin

Napilitan akong isara ang aking naunang dalawang blag. Madami ang naging kadahilanan: 1. pangseguridad, 2. ninanis ko mismo na kalimutan ang mga iilang masasaklap na pangyayari sa aking buhay, 3. hindi ko pa ulit kayang magsulat ng magaganda, positibo, nakapagbibigay inspirasyon na mga artikulo at 4. naghahanap ako ng makakaramay. Muli akong nakasumpong ng ilaw sa pagsusulat noong araw na:

“Sige lipad lang, hawak at kapit,” sigaw ng isang munting kulisap. ”Pwede ba kitang tawaging  kuya?” usal ng aninipot. “Salamat sa iyong panalangin,” dugtong ng isang dalaga, sisa kung siya ay tawagin. “Ang iyong mga tula ay nakapagbibigay ng inspirasyon,” sabi ng mga napadaan sa aking lungga. “Ang ganda ng isinulat mo. Ako ay maybahay ng isang OFW, ” wika naman ni Ms. Chin. “Sir, it’s short pero moving, ” saad pa ni Carmine. “Namiss ka namin sir,” iisang sigaw ng aking nakasama at naging mag-aaral sa Academy.

“Chat Day” noong nakaraang Huwebes, pero ang mga linyang binitiwan ng aking mahal na ina at ng aking nakababatang kapatid na babae ay nag-iwan sa akin ng mahalagang aral. Ang Maykapal ay hindi natutulog sapagkat dinulog niya ang aming mga panalangin.

Panaginip ay paglipad, makahulugan at hindi matarok kung minsan. Kayang baguhin ang mga pangyayari sa iisang iglap lamang. Balot ng hiwaga at suklob ng mangha.

Napanaginipan ng aking mahal na ina ang pumanaw kong kapatid. Sila ay nagkita kung saan. Binanggit ng aking kapatid na sa kanyang kinalalagyan ay napaksaya. Hindi daw gitara ang gamit niya sa kanyang pagpupuri kundi plawta. Prutas ang kanilang kinakain. Bukas na ang kanyang pintuan ng siya ay pumanaog sa Ama. Kung gayon nagpipilit na sumama ang aking mahal na ina sa kanya wika niya, “Tutal masaya pala diyan ay isama mo na ako”. Pauulit-ulit namang sinasabi ng aking kapatid na, “Hindi pa bukas ang iyong pintuan. Ako, pagkadating ko palang dito ay nakabukas na ang aking pintuan.” Sila ay naghiwalay sa panaginip. “May kalinawan na ang lahat,” bulong ko sa aking sarili habang kausap ko ang aking ina.

Kasagutang nais marinig kasabay ng bawat pintig. Mga kasagutan sa maraming tanong ay nadinig. Hindi nga natutulog ang Lumikha, hindi kailanman.

Sumunod na nagsalaysay ng kwento ang aking kapatid na bunsong babae. Natagimpan nya ang aking mahal na ina sa kanyang panaginip na wala ng hininga. Ayon sa kanyang salaysay ay nabuhay maguli ang aking ina. Sa kanyang paggising ay apaw ng luha ang kanyang mga mata.

Kayhiwagang tunay iyong mga kaparaanan, ‘di matarok nitong aming kaisipan. Kaysarap ngang tunay na ikaw ay kapiling ‘pagkat sa iyong mga kamay panatag at may lambing.

Kamatayan nasaan ang iyong bangis at tapang?

——-

Napanaginipan ko ang aking sarili na namatay sa bansang aking kinalalagyan sa kasalukuyan. Sa aking panaginip ay nakita ko ang aking mahal na ina na nalulunod at nawalan ng buhay. Maging ang aking kapatid na bunsong babae ay ganoon din ang sinapit… nawalan ng buhay.

Napanaginipan ng aking ina ang aking kapatid na pumanaw samantalang ang kapatid kong babae ay napanaginipan din ang aking ina na nalagutan ng hininga ngunit nabuhay maguli.

Kung tutuusin mahirap matarok ang mga ito. Mahirap kung iisipin at kung ito ay mangyayari. Sa mga panaginip namin ay may nais akong ibahagi ito ay ang mga sumusunod:

1. Ano nga ba ang damdamin ng ating Maykapal sa pagkawala ng kanyang mga anak?

Precious in the sight of the LORD is the death of his saints.

*Mahalaga tayo sa kanya. Napakahalaga.

2. Ano ang sabi Niya tungkol sa kamatayan?

He who overcomes will not be hurt at all by the second death.

*Makaramdam man tayo ng kalungkutan at sakit, alam naman natin na mapagtatagumpayan natin ito sapagkat tayo ay mga dayo lamang sa mundong ibabaw.

3. Ano ang tinutukoy ng aking kapatid na pintuan sa panaginip ng aking ina na nagpupumilit ng aking ina na sumama sa kanya?

Ako ang Banal at Totoo. Ako ang may hawak ng susi  ni David na nagbubukas at walang makakapagsara nito, nagsasara ako at walang makakapagbukas nito. Nalalaman ko ang iyong mga gawa, narito, inilagay ko sa harap mo ang isang pintuang bukas at walang makakapagsara nito sapagkat kaunti ang iyong lakas at tinupad mo ang aking salita at hindi mo ipinagkaila ang aking pangalan.

*Ang mga pintuan sa buhay natin (opurtunidad, katanyagan at ang mismong buhay natin) ay kanyang hawak. Alam nya kung kailan nya ito bubuksan at isasara. Kapag siya ang nagsara, walang sinuman ang maaaring magbukas at kapag siya ang nagbukas walang sinuman ang makakapagsara.

4. Ano ang prutas na tinutukoy sa panaginip?

Sa sinumang magtatagumpay, ibibigay ko sa kaniya ang karapatang kumain sa bunga ng punongkahoy ng buhay na nasa gitna ng halamanan ng Diyos.

Ibibigay ko sa magtatagumpay ang karapatang kumain ng manang itinago ng Diyos.

*Na mayroong buhay pagkatapos ng kamatayan.

5. Anu-ano ang mahalaga sa kamatayan?

Bibigyan ko siya ng isang puting bato kung saan isinulat ko ang isang bagong pangalan na walang sinumang nakakaalam sa pangalan maliban lang sa makakatanggap nito.

Ang magtatagumpay ay daramtan ko ng maputing damit. Hindi ko buburahin kailanman ang kaniyang pangalan sa aklat ng buhay. Kikilalanin ko ang kaniyang pangalan sa harapan ng aking Ama at sa harapan ng kaniyang mga anghel.

Ang magtatagumpay ay bibigyan ko ng karapatang maupong kasama ko sa aking trono, katulad din ng aking pagtatagumpay. At ako ay umupong kasama ng aking Ama sa kaniyang trono.

*Na tayo ay binigyan nya ng bagong pangngalan. Kung dati ay mamatay tao tayo, ngayon ay tagapagbigay na ng buhay (life and hope giver). Katulad ni Jacob na naging Israel, Saul na naging Paul, Abram na naging Abraham, Sarai na naging Sarah at Simon na naging Peter. Dahil ang mga pangalan na bitbit natin ay may mga kanya-kanyang kahulugan. At sa pagpapasakop natin sa kanya ay bibigyan nya tayo ng bagong pangalan… magandang pangalan na inererepresenta ang taglay nyang kabaitan at liwanag. Mula sa kaitiman at kadungisan tayo ay kanyang bibihisan ng napakaputi bilang kanyang paglilinis sa atin at higit sa lahat ay may karapatan na tayong umupo kasama Niya sa langit.

—

Alam ko naman ang mga ito. Alam ko naman ang aking kapatid ay nasa mabuti ng mga kamay. Umaawit at nagpupuri sa langit. Alam ko naman na ang mga panaginip namin ay may ibig sabihin…Buhay! Alam ko! Ngunit pansamantala kong kinalimutan ang mga ito. Ang aking mentor sa Missions ay ipinaliwanag na niya sa akin ang mga ito at maging ng aming pinuno sa panambahan dito. Noong nakaraang Huwebes lamang naganap ang mga senyales at mga patunay sa kanilang mga tinuran. At ito rin ang naging mensahe ko sa aming gawain noong nakaraang Biyernes na akin pang pinaghandaan mula Lunes hanggang Miyerkules bago ang “Chat Day ni Sir.”

Limang oras na pagitan mula Pilipinas sa aking kinalalagyan.

An excerpt from my blog post entitled Leaving.

This is not about my story. This is all about being temporal, wanderers and visitors here on earth.

When will be the day that we will die? Are you afraid to die? Probably these are the least asked questions whether in formal or informal conversations.

My answer is we will die the moment we are born. The irony of life and death as I have observed is that; when a child is born he is crying and the people around him are in deep joy. When a man dies he is at peace whatever the kind of death it was and people around him are in deep pain.

Death or dying is a form of leaving. Can death separate us from God who is the author of life? Definitely NO! But sins do. In the beginning, sins resulted walls between man and God.

Prayer

Father, I am a sinner, I have sinned against you. Please forgive me and make me new. My Lord and my Savior Jesus Christ come into my life, live inside my heart and transform me into something new. Make me your own and I will follow you. Amen

—

My brother Gener Paulo “sam, samboy” Austria Quiambao died at a very young age, 23 on September 4, 2009. A very young age to leave this beautiful world. But who are we to tell where and when we will die? As I said, the moment we have given birth by our mothers we will die. He is now resting in the arms of our God and we will surely be with him in heaven for we all believe to the one he has believed and served, our Lord and Savior Jesus Christ.

Rest with him my dear brother, praise Him and sing for him; for we are all made to worship HIM.

—-

With this kind of sudden death by our love ones, let us be comforted by God.

Hosea 6:3

“Let us acknowledge the Lord; let us press on to knowledge him. As surely as the sun rises he will appear; he will come to us like winter rains, like the spring rains that water the earth.”

Let us just acknowledge our God. He knows better than us.

—

An excerpt from my blog post entitled 40 Days.

40 days in the Bible is very significant for it talks about special events that took place during the times of the OT and NT.

It is exactly 6 months and 13 days when I arrived here in Riyadh. I am full of hope (as always) and looking forward to work abroad for several reasons, one of which is to help my family, career growth and experience among others.

There are many things that happened in my personal life and my family’s life that’s why I have decided to work here. Most of my relatives didn’t know that I am here.

These are the routines of my everyday living here washing clothes, preparing meals, going to work, watching TFC and “Chat Day ni Sir”.

September 03, 2009 is “Chat Day”, my mother and me as well as the youth had a great time chatting and telling each other’s stories.

September 04, 2009 around 03:15am (RUH time-8:15am PH time) I received a text message from my Kuya “Sir eka mabibigla, kalmantyan mu ing sarili mu ken, ing wali tamu e Samboy pingwa na neng God.” (Sir, huwag kang mabibigla, kalmantehin mo ang iyong sarili, ang ating nakababatang kapatid na si Samboy ay kinuha na ni God). That’s the non-monotonous thing that happened to me during my stay here.

“Nanginig ang buong kalamnan ko!” I am trying to compose myself since it is very early in the morning and it is Friday; most of us in the camp are resting because it is still rest day then. I ran out of load. “Nanginginig parin ako that time.” I woke up my roommate and I asked if he has load and I sent text message to my brother to call me that time. Then I heard him and my mother breaking the news through our conversation that my brother died.

I broke in tears while praying and washing clothes at that very early morning.

It was Ramadan time when my brother died and I filed an emergency leave; at least to pay my last respect to my brother. But to no avail I wasn’t able to make it because of several reasons.

I had many sleepless nights, breaking down in tears and I can’t eat during the wake and the next two more weeks. My family and I decided things out and laid my brother to rest near my father.

I was then trying to compose myself because I am still reporting to work while waiting for the approval of my emergency leave. I never broke down in tears when I am talking to my mother during the wake. I never broke down in tears whenever I talk to my siblings, relatives and friends. I broke down in tears with God. For He alone is our comforter. I broke down in tears with Jaimee (co-youth) I was able to catch her in net that time before she went to our house. I broke down in tears to my cousin Amy, to my Kuya Jeron as he always assures me that my family is comforted by many people surrounding us during those times, to Elaine and Bong as my constant confidant, to my Ate Bing, to my Bapang Bong, to Ate Mae among others.

It was nice to know that my brother is well loved by many people, his former classmates, friends, relatives and church mates.  I remember receiving an FS message from Sey2x (his friend in US) that she said to me that it was not true.

I wasn’t able to eat at all and can’t sleep at all. During the wake and the final day of the wake my brother called me during the tribute of our church mates for my brother I really broke down in tears.

Wednesday of that week my brother was laid to rest and many people mourn and accompanied him on his last plight. Me: I kept on working, taking pictures for our department’s website while my whole family and the rest who loved my brother were mourning.

I thank and praise God for my brother’s death is not in vain. It created love, unity, peace and forgiveness to all the people he has shared his own life.

My family and I were recovering from the sudden death and it was all God’s plan and He alone knows everything. My brother’s contract with his MAKER is finished but his life here on earth is fulfilled: a mission accomplished! Soon enough we will be meeting him with our MAKER… in heaven.

New life, a fresh start and new hope in the LORD. It is normal to cry, to show how much we missed him but it is normal for us Christians to hope for the LORD and trust him at all times! Trust our Lord and he will not fail us. Believe in the LORD JESUS CHRIST and you will be saved, you and your household.

There will be more coming 40 days and 40 years will pass without my brother, but my treasured memories with him will stay in my heart as long as I live.

To GOD be all the Glory!

Kalaunan ay natuto ka ng gumapang, tumayo at tumakbo. Naibulalas mo na rin ang mga adhikain sa mundo. Kagaya ng iyong pagkabuo ay hindi rin naging madali ang paggapang, pagtayo at pagtakbo. Nakaranas ka ng pagkadapa, pagkapaso, pagkasugat at pagkabigo na naging dahilan para ika’y maging mas matatag at matapang.

Nakahanap ka ng mga kaibigan mula sa sangkadisyertuhan, ibang panig ng daigdig at bansang sinilangan. Naging kasalo mo sila sa tawanan, iyakan, kulitan at kwentuhan. May mga pagkakaiba man kayo sa paniniwala ay nauuwi pa rin ang lahat sa pagkakaunawaan at respeto.

Naging mas malawak ang iyong mundo. May umalis, nadagdag at bumabalik. Madaming nagbago mula ng ika’y nasa sinapupunan pa lamang hanggang kasalukuyan. Madami ka pang susuunging laban. Magbibilang ka pa ng maraming taon upang maarok mo ang tunay na kahulugan ng buhay. Malayo pa ang iyong lalakarin.

Isang paalala lamang: Huwag mong kalimutang ngumiti, mangarap, magbigay pag-asa at magmahal, manalangin, lumaban at sumuko kung kinakailangan. Ang mga tala sa langit ay dekorasyong nagbibigay buhay sa kalangitan. Sa bawat kislap nito’y may mga labing napapangiti. Magsilbi kang tala sa kalangitan; may kislap at ngiting dulot sa mga kaluluwang nasa dilim.

Isang mapagpalang kaarawan Mizpah, sa buwan ng Setyembre, iyong kapanganakan!

—

Maraming salamat po sa lahat ng mga nakibahagi sa isang taong kulitan at kwentuhan. Ang buwan ng Setyembre ay ang kapanganakan ng isang Mizpah sa blog world at taos puso po akong nagpupugay sa lahat ng mga tumambay, nagbasa, nakikumento at nagbigay ng kuro-kuro sa mga akdang naisulat.

Ang Mizpah ang nagbigay daan upang matugunan ang pangungulila ko sa pagpanaw ng aking nakababatang kapatid na hindi ko man lamang nasilayan kahit sana sa kanyang huling hantungan.

Ang mga akdang maisusulat sa buwan ng Setyembre ay magsisilbing tribute para sa kanya. Kasabay nito ang tuluyang pagbaon sa limot sa pait ng kanyang pagkawala at sa mga kaganapang kinasasadlakan sa kasalukuyan.

Ang inyo pong pang-unawa ang aking hinihingi. Asahan po ninyong pagkatapos ng Setyembre ay madudugtungan pa ang isang taon ng ating pagsasamahan ng marami pang mga taon sa kalooban ng Diyos.

Maraming, maraming salamat po sa inyo AKING MGA TAMBAYAN

Sa Diyos lahat ng kapurihan!

*Special thanks kay Ate Toni ko na palaging tumatambay sa Sambablog!

Why did Adam and Eve sew fig leaves together?

Adam and Eve were created perfect. When they sinned, their eyes were opened for they now had the knowledge of both good and evil, and they saw their nakedness. So they gathered some fig leaves and sewed them together to make a covering.

God gave them an advance look into the plan of salvation. Instead of the garments of their own making, they received tunics which God made to clothe them. The skins came from an innocent animal which had to suffer a death it did not deserve in order to clothe man whose sin created the need for a covering.

R.S.P.

—

For any questions (Bible reference for this post) please feel free to e-mail Pong.

Why did God curse the ground for Adam’s sake?

God avoided placing a curse directly on Adam. Instead, He placed it on the ground, perhaps in acknowledgment that Adam was made from dust. The earth which represented a part of Adam’s makeup was placed under judgment. God said “Cursed is the ground for your sake.”

God would later promise blessings to man for his obedience to His commands by blessing the ground, giving rain, causing a fruitful yield and prospering man’s tilling of the soil. They would eat their fill and even dwell there in safety. In the same command, God also warned that if man disobeyed, the ground would not bear its expected yield, there would be no rain as the heavens would be shut up, the fruits of man’s labor would be disproportionately small, and in general the land would be cursed for man’s disobedience.

There was another sense in which the cursing of the ground was done for Adam’s sake. By the sweat of his brow, man would toil the earth, but this exercise would prove a blessing to man.

Even here we see the redemptive mercy of God who refuses to curse the crowning act of His creation. He directs blessing and cursing instead to the ground and man indirectly receives the result of blessing or cursing. Many years later, God spoke through Moses to give a list of blessings and curses that would attend obedience or disobedience to his commandments. A large portion of them was expressed through the ground’s yield.

As for his wife, the pain in child bearing, giving birth and desire for her husband will increase as well as the fact that her husband will rule over her. In this particular event, Adam named his wife Eve meaning “the mother of all the living.”

R.S.P.

—

For any questions (Bible reference for this post) please feel free to e-mail Pong.

How could Eve have been attracted to a serpent?

It would seem today that the appearance of a serpent would have caused Eve to recoil with dread. If that had been Eve’s reaction, she would have avoided the serpent. But the serpent then didn’t look the way it does today. It would have been one of the most beautiful of the created beings for the enemy to use it. Added to that fact, Eve was enchanted by hearing the serpent speak.

Because of the serpent’s role in being used by the Tempter to deceive Eve, God cursed it, consigning it to move on its belly and eat dust. That would imply that it neither moved on its belly nor ate dust before it was cursed. In its being curse, it assumed the image we have of it today so that its appearance would repulse man.

R.S.P.

—

For any questions (Bible reference for this post) please feel free to e-mail Pong.