Same Shit, Different Day

Death is the great equalizer. In fact, there are over 150,000 people die every day. This is 1.78 deaths per second, 107 deaths per minute and 6,390 deaths per hour.

Isa ang kamatayan sa common ground nating mga tao. Setyembre 04, 2009, isa sa mga 150,000 na namatay nung araw na iyon ay ang aking kapatid. Walang anumang sakit na kaniyang ikinaratay para maging dahilan ng kaniyang pagpanaw. O kaya nama’y aksidente na posibleng umutas ng kaniyang hininga. Walang pasabi. Walang paalam. Walang paghahanda.

Sa loob ng dalawampu’t tatlong taon ay nalampasan niya ang 1, 255, 800, 000 kalawit ni kamatayan. Pero hindi ang itinakdang 1, 255, 800, 001. Kung babalangkasin ang buhay natin bilang tao, araw-araw ay nakikipagbuno tayo sa kamatayan. Nakikipagbuno para makipagbuno ulit kinabukasan, hanggang sa mga susunod pa bago tuluyang katukin ni kamatayan. Paulit-ulit bawat araw. Pabalik-balik. Nagkakatalo lamang kung para kanino at saan tayo nabubuhay.

Sa araw na ito ay ikalawang taon ng kaniyang kamatayan. Ang tanging ipinagkaiba ay wala na siya pero patuloy pa rin kaming nakikipagbuno sa sayaw ng kamatayan.

Sabi nila, “when you’re in bed, you’re dead” at biyaya na lamang ng Dakilang Lumikha na muling maidilat ang mga mata kinabukasan. Para saan? Para sa susunod na araw pero parehong pakikipagbuno – kamatayan.

Ito siguro ang dahilan kung bakit nasabi ni Apostol Pablo, “…die daily.” 

…figuratively and literally.

Ang pinakamahalagang common ground nating mga tao – kapanganakan.

***

Para sa patimpalak ni Pareng Lio Loco. At para sa marami pang makabuluhang kapanganakan: Same Shit, Different Day!

Sa Isang Patak ng Luha

I

Sa iyong katawang nabayubay

Tangis mong buhay na alay

Anong kahulugan?

Kaganapan!

II

Pinatawad!

‘di ba’t ako’y huwad?

At hindi karapat-dapat

Sa pag-ibig mong hindi maawat

III

Tunay na ika’y walang katulad

Tanggap ako kahit hubad

Bakit ganun na la’ng?

Kabutihan!

IV

Masumpungan!

‘di maunawaan?

‘nangan sa hiwaga

Sa Kanyang isang patak na luha

***

Suporta para sa pakontes ni Iya.

Pong Is Back

• July 7 (4:10pm – 6:10pm) – sakay ng Flight EY 318 galing ng Riyadh papuntang Abu Dhabi, UAE. Magkikita sana kami ni Ate Anne dun kaso di pala pwede. Pitong oras ang aming paghihintay para sa transfer flight. Sa UAE walang abaya, kahit naka-shorts ang mga babae sa airport pwede.
• July8 (2:10am – 3:40pm) – sakay ng Flight EY 424 papuntang Manila. Sa sobrang haba ng biyahe hindi ako makatulog. Dalawang pelikula ang aking natapos, isang series na Big Bang Theory yata iyon.
• Delayed ang paglanding namin sa NAIA dahil sa malakas na ulan at hindi makita ang runway. Nagpaikot-ikot kami sa ere ng 30 minutes. Lumapag na kami ng mga 4:45pm.
• Unang ginawa ko ay nagtext sa sundo ko at sa bahay.
• Nagtagal kami sa immigration lane, baggage counter at sa custom lane.
• Pagkalabas hinanap ko ang aking sundo – si kuya. Sabay yakap.
• Ang saya ng pakiramdam kasi ang tagal kong hinintay na makauwi. May nagtext sa akin na ‘wag ko daw laiitin ang bansa natin dahil sa dumi at kitid ng mga daan.
• Abusado ang mga taxi drivers sa NAIA humihingi ba naman ng $40. Take note dollars ang singil. Ang lapit lang kaya ng pupuntahan namin. Bumaba kami kahit umuulan.
• Kakaiba na din ang mga pulubi sa atin Dirhams ang hinihinging limos. Dahil kita pala nila sa monitor ng arrival area na galing kami ng UAE. Kainaman talaga.
• 9:15pm na kami nakarating ng Porac. Si nanay ang sumalubong sa akin. Yakapa, yapos at iyak ang bati niya sa akin. Sabi ko naman tahan na kasi andito na ako.
• Tilapia at tocino ang inulam namin dahil yun ang request ko.
• Yakap at halik sa mga kapatid at pamangkin ko.
• Kinabukasan nagmano sa mga tito at tita. Ang hirap mag-adjust sa pagtulog at pagkain.
• Noong Linggo ay nakapag-church na ako, nakapasyal na sa puntod ng kapatid ko at nakapunta na sa Angeles City nagmasid-masid lang sa mga pagbabago.
• Kinakapa ko ang residence permit ko nung nasa Angeles na ako, akala ko kasi nasa Saudi pa ako, baka kasi may humuli sa akin pag di ko dala yun. Lels
• Kinwento ako ng aking pamangkin na grade 1 sa kanyang teacher na dumating na daw ako at walang pasalubong. Kainaman. xD
• Nagkita-kita na kami ng mga kaibigan ko sa Campus Ministry. Nakapag-attend nang Tuesday Fellowship.
• July 14 nag-ayos na ako ng resume at nagpasa ng application sa DOST – Manila at University of the Assumption – Pampanga. Hindi ako pinapasok kasi naka-shorts lang ako at long hair. xD. Married ang status ng OAV ID ko na. Ako na ang bagong kasal.

Maraming nangyari sa akin sa Riyadh maging dito sa mga naiwanan ko dito sa loob ng higit dalawang taon. Nais kong magpasalamat sa lahat ng mga nanalangin sa aking pag-uwi. Maraming, maraming salamat po at sa ating Diyos na siyang gumabay mula sa Riyadh hanggang dito sa Porac.

God bless you all!

Pagtatalaga

Isa sa magandang nangyari sa pagkakaantala ng aming pag-uwi ay ang makapaglingkod pa sa ating Panginoon. Kasama ang aking mga kaibigan na sina Noel, Vincent, at Roland kami ay naimbitahan ni Tito Solo (Tito ni Engr. Noel) na mag-ministeryo sa pagtatalaga kay Baby Charles sa ating Panginoon noong Mayo 21.

Mga Tambay sa Disyerto

Kumustahan

Salita ng Diyos at Pagtatalaga

Kainan at Swimming

Ang pagtatalaga sa bata o child dedication ay kaiba sa water baptism. Ito ay nag-ugat pa sa panahon ng mag-inang Hannah at Samuel, gayundin sa kapanahunan ng ating Panginoong Hesu Kristo. Ito ay ang pagpapahayag ng mga magulang na ang buhay ng sanggol ay regalo mula sa  Panginoon, pangangako ng pagpapalaki ng maayos sa anak sa lahat ng aspeto, pagpapatibay ng mga saksi na sila ay kabahagi ng pagpapalaki sa bata, at kasamang dumadalangin ang simbahan na sa mga darating na panahon ay lumaking may takot sa Diyos.

Ang pagtatalaga sa regalong buhay sa Diyos ay mahalaga, sa lahat ng oras at pagkakataon.

***

Dalawang buwan na akong naghihintay sa aking pag-uwi, ang totoo nakakainip at nakakalungkot. Maraming mga oportunidad ng nasayang, isa na rito ang makapagturo sa Philippine Science High School – Central Luzon Campus, Clark at makapagsimula ng bagong buhay. Hindi ko man maarok ang mga bagay-bagay at mga sagot sa mga tanong. Maging ang aking mga kaibigan ay naghihintay ng kanilang pag-uwi. Umabot na sa ministry of labor ang kanilang problema. Still, everything is entrusted to our Lord.

***

May be, the Lord is teaching me to see the beauty in waiting patiently, because there is. At ang lahat ng ito, sampu ng aking mga kaibigan at lahat pa ng OFWs na naghihintay ng pag-uwi ay aming itinatalaga sa Diyos.

Birthday Ni Nanay

 

Done

Condensed from my Missions Course (2008).

Why did Jesus cry “It is finished”?

The gospels record 7 last words or statements that Jesus uttered from the cross. The last one was a commitment of his spirit to his Father just before he died. But preceding that was a loud and triumphant cry, “It is finished.”

What was finished?

Jesus lived a sinless life, resisting and overcoming all of the enemy’s temptations, and presented a perfect, spotless sacrifice on the cross to pay for mankind’s sins. By atoning for our sins, Jesus brought us back into right standing with the Father as though we had never sinned. It was for this purpose that Jesus came and lived a sinless life in perfect obedience to his Father’s will. It was in exultant triumph that he declared the conflict won.

The enemy had lost.

The work of redemption was complete. (The tense of the original language means that this act of completion was done once and for all time and its results would abide continuously.)

The work was finished.

The victory was obtained.

And we are the beneficiary of that victory.

R.S.P.

—

John 19:30

—

Let the redeemed of the Lord say so.

May the redeeming blood of our Lord Jesus Christ shines in victory in us!

PASA LOVE STOP OVER: LOVE WITHOUT BIAS

By Israel Tarlit

Every year thousands of people will walk towards Manaoag, Pangasinan for the annual pilgrimage. These people will walk very early in the morning and walk many miles under the blistering summer heat just to reach their destination. They walk in groups that would somehow ease their weariness.

Every year we would see them walk and just pass by. But last year we’ve had enough of watching them pass by, we did something different. PASA LOVE was still in the early stages at that time and we simply grab any opportunity that would allow us to serve. It was Jonathan, one of the pastors in the church who suggested that we serve coffee and cold drinks.

We’re doing it again this year only this time bigger. We’re going to cook 4 large pots of arrozcaldo that could serve 800 people. There would still be the brewed coffee. The cold water will always be there since these pilgrims would need to refill their water containers. We’re going to set up some tables and chairs should they want to sit and rest for a moment. And we would open our rest rooms for them.

Our ad for this PASA LOVE. 

Matthew 5:46-47, “If you love those who love you, what reward will you get? Are not even the tax collectors doing that? And if you greet only your own people, what are you doing more than others? Do not even pagans do that?”

If we love the same people how can that be love? When faced with people who are different from us whether in terms of faith or politics, we’ll choose to love. After all, Jesus loved unconditionally. PASA LOVE.

Loving withOUT BIAS or BOUNDARIES.

———

If you want to be part of this event, you can help by sharing your resources. It will be used to purchase ingredients and materials to feed weary pilgrim.

You can also be part of the volunteers who would serve this pilgrims.

 For your support and donations, just email us or comment on this and we’ll give you the information you need to give your support.

Contact Person: Israel – easy_rael@yahoo.com