Death is the great equalizer. In fact, there are over 150,000 people die every day. This is 1.78 deaths per second, 107 deaths per minute and 6,390 deaths per hour.
Isa ang kamatayan sa common ground nating mga tao. Setyembre 04, 2009, isa sa mga 150,000 na namatay nung araw na iyon ay ang aking kapatid. Walang anumang sakit na kaniyang ikinaratay para maging dahilan ng kaniyang pagpanaw. O kaya nama’y aksidente na posibleng umutas ng kaniyang hininga. Walang pasabi. Walang paalam. Walang paghahanda.
Sa loob ng dalawampu’t tatlong taon ay nalampasan niya ang 1, 255, 800, 000 kalawit ni kamatayan. Pero hindi ang itinakdang 1, 255, 800, 001. Kung babalangkasin ang buhay natin bilang tao, araw-araw ay nakikipagbuno tayo sa kamatayan. Nakikipagbuno para makipagbuno ulit kinabukasan, hanggang sa mga susunod pa bago tuluyang katukin ni kamatayan. Paulit-ulit bawat araw. Pabalik-balik. Nagkakatalo lamang kung para kanino at saan tayo nabubuhay.
Sa araw na ito ay ikalawang taon ng kaniyang kamatayan. Ang tanging ipinagkaiba ay wala na siya pero patuloy pa rin kaming nakikipagbuno sa sayaw ng kamatayan.
Sabi nila, “when you’re in bed, you’re dead” at biyaya na lamang ng Dakilang Lumikha na muling maidilat ang mga mata kinabukasan. Para saan? Para sa susunod na araw pero parehong pakikipagbuno – kamatayan.
Ito siguro ang dahilan kung bakit nasabi ni Apostol Pablo, “…die daily.”
…figuratively and literally.
Ang pinakamahalagang common ground nating mga tao – kapanganakan.
***
Para sa patimpalak ni Pareng Lio Loco. At para sa marami pang makabuluhang kapanganakan: Same Shit, Different Day!
